Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

Χαλασμένη Αγάπη

Θλίψη στα μάτια.
Ματωμένη καψούρα,
άδεια βήματα
κενά θελήματα
λόγια σπασμένα...
Χαλασμένη αγάπη

Μικρά πονήματα
άθλια ανοίγματα
λοξές αυταπάτες.
Δωμάτια έρημα
ρούχα ασιδέρωτα...
Χαλασμένη αγάπη

Βρόμικα όνειρα
παράξενα νεύματα
σκισμένες εικόνες.
Παλιά παραπτώματα
ξεβγαλμένα χρώματα...
Χαλασμένη αγάπη

Χρόνια πολλά μωρό μου.
Σ' αγαπώ και μου λείπεις

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

Μια υπεραιωνόβια αγάπη για σπασμένους σκελετούς χαρταετών

Υπεραιωνόβια αγάπη
για ένα μάτσο σπασμένους σκελετούς χαρταετών
πεταμένους σε μια γωνιά του καθιστικού μου
δίπλα στο παζλ 1000 κομματιών
που επί 4 μήνες προσπαθούσα να συναρμολογήσω
μπερδεμένο
σαν τη μπερδεμένη μου λογική
που επί 18 χρόνια προσπαθώ να συναρμολογήσω
και να την κρεμάσω στον τοίχο
δίπλα στα πτυχία που ποτέ δεν πήρα
πάνω από φωτογραφίες οικογενειακές
στο τραπεζάκι το μπαμπού
με καταθλιπτικά χαμόγελα
και ματιές όλο νόημα
σαν πουτάνες του δρόμου που ψάχνουν πελάτη
στημένες τακτικά πάνω σε καρεδάκια
και σεμέν
απ' αυτά που φυλάν για προίκα μου
και που ποτέ δεν αξιώθηκα
να μάθω να φτιάχνω
μοναχή μου
τι κρίμα
τι ντροπή
θα πουν
Για μια υπεραιωνόβια αγάπη τάχατες όλα τούτα;

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

Εκείνο τα παγκάκι. Το παγκάκι μας.

Κάθομαι σε εκείνο το παγκάκι.
Το παγκάκι μας.
Η πλάτη μου γυρισμένη στο δρόμο.
Γυρισμένη στον κόσμο.

Έρχεσαι.
Με σκουντάς
Τρομάζω. Γυρνάω. Σε κοιτάζω.
Μου χαμογελάς.
Δίνεις δυο φιλιά στον ώμο.

Κάθεσαι σε αυτό το παγκάκι.
Το παγκάκι μας.
Θέλω να κουλουριαστώ στην αγκαλιά σου.
Και να μείνω εκεί.
Για πάντα.

Μένω ακίνητη.
Σε παρατηρώ.
Τι σκέφτεσαι άραγε τώρα;
Πόσο απόμακρη είμαι;
Πόσο κυνική;

Συνειδητοποιώ πως ποτέ δεν σου είπα
πόσο σ' αγαπώ.

Από πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα.
Όχι μονάχα με το σ' αγαπώ.
Με όλα.
Παρ έλειπα να τα δηλώσω και ας ούρλιαζαν μέσα μου...
Νόμιζα πως με το να τα αισθάνομαι εγώ , τα νιώθουν και όλοι οι άλλοι...

Κατάλαβες άραγε πόσο αγαπώ;

Περνάς τα χέρια σου γύρω μου.
Με κλείνεις μέσα σου.
Εγώ ένα κουβαράκι.
Μία μπάλα.
Θέλω να μείνω εδώ.
Για πάντα.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

τελεία

.
Ξεκινώ.
Ψάχνω λέξη...
Βρίσκω!
Κολλάει
Μου κολλάει...
Ή και όχι.
Άλλη λέξη.

Όνειρο.
Εσύ!
Εφιάλτης.
Εσύ!

Προσπαθώ.
Να βρω λέξη.
Να κολλάει.

*μιμούμαι / παραβλέπω / αγνοώ*

*μοιράζομαι / κουράζω*

Μετανιώνω.

*λέω / ξελέω / ξαναλέω*

Ευθεία.
Γραμμή.
Τέλος.
Αρχή.

Όνειρο.
Εσύ!
Εφιάλτης.
Εσύ!

*αδιαφορώ / περιγελώ*

*ξενερώνω / εξαγριώνομαι*

Ηρεμώ.
Πλάνη.
.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2007

Τώρα , Πάντα

Διαβάζω όμορφες λέξεις
Συγκρίνω - Συγκλίνω - Παρεκκλίνω

Υιοθετώ στοιχεία
Δανείζομαι - Υπερασπίζομαι - Ταυτίζομαι

Κάνω πράξη τα λόγια σου
Βυθίζομαι - Χαλιέμαι - Χαραμίζομαι

Τινάζω τη μυρωδιά σου από πάνω μου
Εισπνέω - Εκπνέω - Αποπνέω

Παπαγαλίζω φράσεις
Φορτώνομαι - Χρεώνομαι - Αναδιπλώνομαι

Σφηνώνω αναμνήσεις στη ντουλάπα
Παραμυθιάζομαι - Ακυρώνομαι - Ξεχνιέμαι

Καταπίνω τα καμώματά σου
Μεθώ - Μετανοώ - Μετουσιώνομαι

Κλείνω τις κουρτίνες στο δωμάτιο
Ξαπλώνω - Αφαιρούμαι - Αναρρώνω

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Το χιόνι

Πέρασα όλη μου τη ζωή
με την έντονη αίσθηση της έλλειψης και της απώλειας,
υποφέροντας σαν τραυματισμένο ζώο.

Αν δε σ'αγκάλιαζα τόσο σφιχτά,
ίσως να μη σε θύμωνα στο τέλος,
κι ίσως να μη γύριζα εκεί απ' όπου άρχιζα
έχοντας χάσει την ισορροπία που πέτυχα {...}

Τώρα νιώθω πάλι μέσα μου
την ίδια ανυπόφορη αίσθηση
της απώλειας και της εγκατάλειψης
και ματώνω από παντού.

Καμιά φορά σκέφτομαι
ότι αυτό που μου λείπει
δεν είσαι εσύ,
είναι όλος ο κόσμος.



-Ορχάν Παμούκ-
"Το χιόνι"

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Ξινόμαυρο

Σου τηλεφωνώ.
Μου λένε λείπεις.
Να αφήσω ένα τηλέφωνο
ή μήπως το έχεις ήδη με ρωτάνε,
να με πάρεις πίσω.

-Θα ξανακαλέσω.

Με έχεις άραγε καταχωρήσει
στην ατζέντα σου;
στο Ν
στο Ε
ή μήπως
στο Κ;

Τα πόδια μου τρέμουν.
Τα χέρια μου το ίδιο.

Δεν σε σκέφτομαι.
Πίνω ένα ποτήρι κρασί.
Κόκκινο.
Δεν σε σκέφτομαι.
Ξινόμαυρο.
Δεν σε σκέφτομαι.
Στυφό.
Τσούζει η γλώσσα.
Δεν σε σκέφτομαι.
Χρώμα σκούρο, βαθύ.
Άρωμα βατόμουρο...
ντομάτα.
Δεν σε σκέφτομαι.
Το ποτήρι γεμάτο ξανά.
Δεν σε σκέφτομαι.

Δεν θα ξανακαλέσω.
Είπα ψέματα.
Δεν θέλω να ξανακαλέσω.
Δεν θέλω να θέλω να ξανακαλέσω.

Και ας με έχεις καταχωρημένη
ως Ν
ή ως Ε
ίσως και ως Κ.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007

Το όχημα και η φούστα

Είχαμε πει πως θα πηγαίναμε για τσάι.
(φλώρικο - σοφιστικέ - κολλητικό)
Τα πρώτα τρία ραντεβού ακυρωνόντουσαν λίγο πριν βρεθούμε.
Και ύστερα είπα να το παίξω βαρύ πεπόνι και να μην ξαναπροτείνω έξοδο.

(Επαναπροσδιορισμός:
Ποιος ο ρόλος μου;
Αυτός του κυνηγού;
Όχι βέβαια!)

Και κάποτε(λολ), ένα ζεστό πρωινό Σαββάτου το τηλέφωνο χτύπησε.
Τόσο ζεστό το πρωινό που κυκλοφορούσα στο σπίτι με το μοναδικό παρεο-φουστάνι που βρήκα στη ντουλάπα. Πιο κιτς δεν γίνεται. Πορτοκαλί με κατι τεράστια ροζ και λαχανί λελούδια από την εποχή του Νώε.

Το τηλέφωνο απόκρυψη.

(Τσιριχτή φωνή εγώ) - Ναιιιιιιί;
-Γεια. Ισχύει ακόμη η πρόσκληση για τσάι;
-Ποιος είναι;
Johnny Depp. (χαρά εγώ)
Ο Π. είμαι. Είπα να πρωτοτυπήσω και να τηλεφωνήσω εγώ για ένα ραντεβού εν τέλη.
-Χμ να κοιτάξω την ατζέντα μου (ου να μου χαθείς καραψωνάρα , σε πήρε χαμπάρι ο άνθρωπος.)
Στις τρεις είναι καλά;
-Ναι αμέ.
-Καμάρα;
-Καλαμαριά δεν μένεις βασικά;
-Ναι.
-Οπότε να πούμε καλύτερα στη στάση Μαρτίου που μένω εγώ;
Έχω και όχημα πάμε από εκεί μετά κάπου.
-ΟΚ (ξανά χαρά εγώ)

Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί μεσημέρι καλοκαιριού στη Θεσσαλονίκη που σκάει ο τζίτζικας και ιδρώνεις χωρίς να κουνιέσαι, είναι να διαθέτεις αυτοκίνητο με αρκουδίσιον και να βολτάρεις χαλαρά , νιώθοντας συμπάθεια για τους υπόλοιπους -ποδαράτους- κοινούς θνητούς που τους τρώει η ζέστη -και η μαρμάγκα-

Αλλά υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο.

Φλας Μπακ : Μία εβδομάδα πριν σε μία βόλτα μου στα μαγαζιά ερωτεύτηκα μια φούστα(πράγμα καθόλου φυσιολογικό και πολύ ανησυχητικό καθότι και παρότι και διότι Νάντια και φούστα είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετα πράγματα.)
Ήταν μία από αυτές τις χακί αθλητικές με τσέπες και ένα μικρό σκίσιμο πίσω -πολύ όμορφη φούστα- plus με χωρούσε που είναι λόγος να αγοράσω κάτι.

(κοίταγμα ρολογιού) : ο κούκος έκραξε σαρανταοκτό κόμα πέντε φορές σημάδι πως η ώρα πλησίαζε δύο το μεσημέρι (don't ask)
-shit ίσα που προλαβαίνω.

Φόρεσα τη χακί φούστα μου.
Με τα πολλά έφυγα από το σπίτι τρεις παρά είκοσι.
Όπως κάθε φορά που έχω ένα σημαντικό ραντεβού να προλάβω, το αστικό περνάει από την στάση 10 μέτρα πριν φτάσω εγώ.
(6 είναι θα περάσει άλλο όπου να΄ναι εε ΕΕΕ ΕΕΕ;)
ένα τσιγάρο αργότερα έρχεται

Μπαίνω μέσα και φαντασιώνομαι πως βάζω ένα περίστροφο στο κεφάλι του οδηγού και του ουρλιάζω να το σανιδώσει. Αυτός φορώντας δερμάτινη στολή και μασώντας τσίχλα, υπακούει.
Στην πραγματικότητα απλώς κάθομαι σε μια θέση στο πίσω μέρος του αστικού ενώ η Stevie Nicks ουρλιάζει στα ακουστικά του mp3 μου
" Just like the white winged dove...
Sings a song...
Sounds like she's singing...
Whoo... whoo... whoo..."
Τρεις παρά δύο και ναι τα καταφέραμε άρχοντα οδηγέ. Είμαστε στην ώρα μας xD

Κατεβαίνω - κάθομαι στη σκιά - ανάβω τσιγάρο - περιμένω.

Εμφανίζεται αυτός.
Κρατάει κάτι στα χέρια.
Δεν είναι λουλούδια
δεν είναι σοκολατάκια (μα γιατιιιί;)
δεν είναι δαχτυλίδι αρραβώνων (sic)
Είναι κράνος.
Συναγερμός.

κράνος-μηχανή-φούστα
κράνος-μηχανή-φούστα

-Μην ανησυχείς, μου λέει.
(για να το λέει κάτι παραπάνω από μένα θα ξέρει οπότε και εγώ δεν ανησυχώ)

Και ενώ τα σχέδιά μου για αυτοκίνητο , αρκουδίσιον , δροσιά έχουν καταρρεύσει, φτάνουμε μπροστά στη μηχανή και:
*δεν είναι γουρούνα
*δεν είναι παπάκι
*είναι μία από αυτές τις τεράστιες μηχανές, ξέρετε , τις τεράστιες.
(το εμπεδώσαμε ή να το επαναλάβω;)
η μηχανή ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ.

Ανέβηκα. (so far so good)

Πήγαμε ποσειδώνιο , διαλέξαμε μία έξτρα καγκούρικη καφετέρια και παρκάραμε ακριβώς στην είσοδο.

Κατεβαίνω.
Από τη λάθος μεριά.
Θα ήταν απείρως πιο ανώδυνο αν είχα κατέβει από τη μεριά του πεζοδρομίου. Μα δεν το σκέφτηκα.
Ακούστηκε ένα χρατς.
-όχι μικρό-
Ένα ΜΕΓΑΛΟ χρατς.
Ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χρατς.

(χαχαχα σας ακούω που γελάτε σκατόμωρα)

-Π. νομίζω ότι έσκισα τη φούστα μου.
-(συγκαταβατικό χαμόγελο) Για γύρνα να δω.
-Χμ όχι δεν γυρνάω. Νομίζω ότι έσκισα ΠΟΛΥ τη φούστα μου.
-Γύρνα να δω παιδί μου.
(Γυρνάω.)
-έλα μωρέ δεν φαίνεται όυτε το βρακί σου.
(Να χαρώ εγώ τώρα , ναι;)

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι πολύ. Το χρώμα μου το υποδηλώνει
-Μην ανησυχείς , μου λέει.
Στα αλήθεια δεν είναι τίποτα. Εγώ μια φορά έφαγα μία υπέροχη τεράστια βούτα στη μέση ενός πολύ χάι μπιτς μπαρ. Εκεί να δεις γέλιο.

(Α ρε Π.
Εγώ στη θέση σου θα κυλιόμουν στην άσφαλτο από τα γέλια και εσύ ντροπιάζεσαι για να μην ντρέπομαι εγώ.
Κουλό.)

Η υπόλοιπη ώρα κύλησε πολύ φυσιολογικά.
Όσο φυσιολογικά δηλαδή μπορεί να είναι κάτι στο οποίο συμμετέχει μία Νάντια.

Όταν σκέφτομαι αυτό το πρώτο μας ραντεβού με τον Π. γελάω.
Πλέον.
Τουλάχιστον ήταν ένα αξέχαστο ραντεβού.

Όσο για τη φούστα...
Ήταν σαν τον Τιτανικό.
Βούλιαξε στο παρθενικό της ταξίδι
(λίγο μελό για το τέλος μου είπαν πως είναι δοκιμασμένη συνταγή)

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Χ πράγματα που ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζετε για μένα.

1. Είμαι ψηλή , ξανθιά , γαλανομάτα με γυμνασμένο σώμα και όμορφα μακριά μαλλιά.
Το κρύβω επιμελώς με την ολόσωμη στολή μου...
Ρωτάτε το γιατί;
Για να αφήσω χώρο και για τις άλλες λιγότερο ωραίες από μένα κοπέλες.

2. Λατρεύω την Πέγκυ Ζήνα, έχω κάνει θεά την Άννα Βίσση , σιγοτραγουδώ όλη μέρα τραγούδια του Πλούταρχου και έχω γεμίσει το δωμάτιο μου με αφίσες του Σάκη (τι θα πει ποιανού Σάκη;)
Το κρύβω επιμελώς με τις φέικ λίστες αγαπημένης μουσικής με τις οποίες έχω κατακλύσει τον κυβερνοχώρο.
Ρωτάτε το γιατί;
Για να με θεωρούν ψαγμένη πέρα από όλα τα άλλα.

3.Αγαπημένες μου ταινίες θα ρωτήσετε (ή και όχι) και εγώ θα απαντήσω ή θα σας πρίξω απλώς: όλα τα American Pie ανεξαιρέτως και τα λοιπά παρόμοια αμερικάνικα αριστουργήματα.
Το κρύβω επιμελώς και δηλώνω μεγάλη φαν του Lynch και ας μην έχω καταλάβει ακόμη τι σκατά έγινε στο Mulholland Drive...
Πάλι ρωτάτε γιατί;
σέιμ εζ αμπόουβ

4.Βγαίνω τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα σε μπουζουγλερί ή διάφορες κλαμπάρες που βαράνε και γουστέρνουμε εμείς η νεολέρα.
Το κρύβω επιμελώς και όταν με ρωτάνε λέω πως λατρεύω το πάστα φλόρα ντάρλινγκ και το ζώγια(βιβλίο , τσάι και συμπάθεια)
Ρωτάτε γιατί;
Δεν ξέρω να χορεύω μήτε τσιφτετέλια μήτε τρανσ και σακεντέλικ δατσ γουάι ντουντ.

...to be continued...


πι ες . είδα το φάκτορι γκέρλ τις προάλλες και για ακόμη μία φορά αποφάνθηκα πως ο άντι γουόρχολ μου τη σπάει υπερβολικά.... μπορεί εγώ να είμαι απλώς λειψή και να μην μπορώ να εκτιμήσω την τέχνη(!?)
Ας όψεται...

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007

...

Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
.-

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Έγινε Κάποτε: Αύριο

Της είχε πει:
-Δεν θα ήθελα ποτέ να σε συναντήσω
Ούτε καν τυχαία...
Δεν θα ήθελα ποτέ να σε συναντήσω
Δεν θα ήθελα να σε συναντήσω στο δρόμο
ή να κάθεσε δίπλα μου σε ένα καφέ και να με προσέξεις
Και να σε προσέξω.
Και εκείνη είπε:
-Εντάξει.
Γιατί είπε εντάξει;
Ήθελε τόσο πολύ να τον δει...
Μα του είπε εντάξει.

Και ύστερα τον είδε...
Τον είδε κάπου εκεί , έξω από το μαγαζί με τις μαριονέτες.
Και ήταν όπως ακριβώς τον ήξερε...
Γιατί τον ήξερε...
Και ας μη τον είχε δει ποτέ της...
Τον ήξερε...
Και ας μην είχε ακούσει ποτέ της τη φωνή του...
Και ήταν όπως ακριβώς τον ήξερε...

τον κοίταξε για μία μονάχα στιγμή...
Και ήταν σαν να τον κοίταζε για ώρες.
Μα ήταν μονάχα μία στιγμή.

Την είδε.
Ήταν σίγουρη πως την είδε...
Μα δεν σήκωσε το κεφάλι της...
Δεν ήξερε αν τελικά αυτός ήταν που δεν ήθελε να τη συναντήσει ποτέ
ή αν βαθιά μέσα της δεν το αποζητούσε και η ίδια...

Δεν την πλησίασε..
Δεν της φώναξε ..
Δεν της κούνησε το χέρι του.

Μα ήταν όπως ακριβώς τον ήξερε...
Ήταν όπως ακριβώς την ήξερε...

Και ύστερα κάθησε δίπλα της...
Και ήταν όπως ακριβώς την ήξερε...
Της άγγιξε το χέρι...
Και της είπε:
-Ευχαριστώ που ποτέ δεν με συνάντησες
Που ποτέ δεν κάθησες δίπλα μου σε ένα καφε τυχαία
Και που δεν με πρόσεξες
Και που δεν σε πρόσεξα

Και ύστερα έφυγε...
Μα ήταν όπως ακριβώς τον ήξερε...
Κι όμως έφυγε
Κι ας ήταν όπως ακριβώς τον ήξερε...
κι ας ήταν όπως ακριβώς την ήξερε και εκείνος...

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007

Κονγκό

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Στο Κογκό καθημερινά καταγράφονται 10 βιασμοί γυναικών και κοριτσιών.
Το 70% του γυναικείου πληθυσμού έχει καταγγείλει πως έχει βιαστεί ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ μία φορά στη ζωή του μέχρι τώρα (και πιστέψτε με δεν θα είναι η τελευταία).
Οι βιασμοί είναι μαζικοί από μέλη του στρατού και ομάδες εκφοβισμού.
Τις περισσότερες φορές τα θύματα μένουν με "προίκα" ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες.
Βέβαια μετά από τέτοιο εξευτελισμό ο γάμος είναι το τελευταίο που μπορούν να ελπίζουν...

"Μία γυναίκα βιάζεται από 5 ή 6 άτομα μαζί αλλά δεν είναι μονάχα αυτό. Μετά το βιασμό πυροβολούν με ένα όπλο μέσα στον κόλπο τους. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω δει κάτι παρόμοιο. Έχω συναντήσει και πριν τόσο μεγάλο αριθμό βιασμών αλλά αυτό που με σοκάρει δεν είναι ο αριθμός αλλά ο τρόπος με τον οποίο βιάζονται."
-Dr. Mukwege-



θύματα βιασμού δεν πέφτουν μονάχα γυναίκες. Υπάρχουν κορίτσια -και αγόρια- που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 3 ετών.


"Υπάρχει μία επιθυμία για κτηνωδίες εδώ στο Κονγκό. Έχω δει 2χρονα και 3χρονα παιδιά να βιάζονται. Θέλουν να μας σκοτώσουν αλλά είναι περισσότερο οδυνηρό να σκοτώσουν την ψυχή μας αντί αυτού"
-
Marie-Madeleine Kisoni , κοινωνική λειτουργός-

Ανατριχίλα;
Θυμός;
Οδύνη;
και ύστερα κάποιος θα πει πως η ζωή συνεχίζεται...
Δεν θέλω να συνεχιστεί αν είναι να συνεχιστεί με αυτό τον τρόπο.

(πηγές: www.thenation.com , www.msmagazine.com)

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Zwaziland-Ζουαζιλάνδη

Μέσα σε 7 μόλις χρόνια το όριο ζωής φτάνει στα 32 χρόνια από τα 58 που βρισκόταν το 2000.
Η χώρα με πληθυσμό μόλις ένα εκατομύριο ανθρώπους που όμως έχει πετύχει ένα παγκόσμιο ρεκόρ.
Το υψηλότερο ποσοστό φορέων του ιου HIV.
Ο λαός της Ζουαζιλάνδης λοιμοκτονεί τη στιγμή που ο Βασιλιάς της κατατάσεται στη 15η θέση της λίστας Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο.
Ο λαός της Ζουαζιλάνδης λοιμοκτονεί τη στιγμή που ο Βασιλιάς της ετοιμάζεται να διαλέξει τη 14η γυναίκα του λίγο πριν έρθει η ώρα να προχωρήσει και στη 15η.
Αυτός είναι ο κόσμος μας λοιπόν.
One World.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Ιθάκη

ΙΘΑΚΗ

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια

ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,

τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη

με τα χριστιανικά της σωματεία

και την ασφυχτική της ηθική.

Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.

Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο

αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.

Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί

κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας

που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια

να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω

κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει

την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει

στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει

στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,

που με κρατάει πάντα μακριά.

Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,

τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;



-Ντίνος Χριστιανόπουλος-



πι ες
Δεν είναι ότι βαριέμαι
Δεν είναι ότι έχω καλύτερα πράγματα να κάνω
Δεν είναι ότι είμαι ερωτευμένη
Είναι ότι δεν προλαβαίνω
Ατιμη ζωή
Εργασία και χαρά μας έχεις φάει.
Την αγάπη μου

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2007

Η Καραμέλα

Το ερέθισμα:
Η μπλούζα.
Μία μπλούζα μαύρη.
Η ανάμνηση:
Εσύ.
Η μπλούζα μου, μία απλή μαύρη μπλούζα είχε τη μυρωδιά σου.
Δεν θυμόμουν να την είχα φορέσει ποτέ όσο ήμασταν μαζί.
Μα και να το είχα κάνει, πάει τόσος καιρός....
Μύριζε εσύ.
Τα περαιτέρω σχόλια:
Από την πρώτη στιγμή που ήρθα κοντά σου,
αυτό ήταν που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση.
Ή τουλάχιστον αυτό μου έμεινε μέχρι και σήμερα.
Αυτή η
γλυκιά
απαλή
ζεστή
μυρωδιά καραμέλας πάνω σου...

Πολλά αυτά που δεν άντεχα στον χαρακτήρα σου...
Για αυτό και οι συνεχής καυγάδες...
Θυμάσαι;
Σίγουρα θυμάσαι.
Θυμάσαι όπως θυμάμαι και εγώ.
Και ας μη το θέλω.
Και ας θέλω να θυμάμαι μονάχα τη μυρωδιά της καραμέλας πάνω σου.

Πολλά αυτά που δεν άντεχα σε σένα.
Και σίγουρα πολλά αυτά που δεν μου λείπουν.
Και που ούτε πρόκειτε να μου λείψουν.
Μα μου λείπει αυτό.
Η μυρωδιά της καραμέλας πάνω σου...
Την είχα σχεδόν ξεχάσει.
Μέχρι χθες...
Αχ αυτή η μαύρη μπλούζα.

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2007

σόrrυ

Την είδα και φορούσε ένα όμορφο μοβ φόρεμα.

-Ωπ φοράμε και άλλα χρώματα εκτός από μαύρο;

-Βασικά τόσο καιρό το μαύρο δεν το φοράω από επιλογή Νάντια.
Είναι ένδειξη πένθους.

*αμηχανία*
*σιωπή*

-Εεε σόρρυ

*σόρρυ*
*σόρρυ*

Κύλησε ασυναίσθητα.
Το σόρρυ.
Αντί ενός "λυπάμαι".
Και ακούστηκε τόσο γελοίο.
Σόρρυ.
Μια τόσο δα μικρή λεξούλα,
δύο συλλαβές.
Το λες και την ίδια στιγμή το ξεχνάς,
δεν έχει βάρος
μήτε για σένα,
μήτε για αυτόν που τη δέχεται.
Γιατί;
Το ξέρετε το γιατί και εσείς όπως το ξέρω και εγώ.
Τόσο εύκολη,
μικρή,
προσβάσιμη,
δίχως κύρος και βαρύτητα.
Η λέξη σόρρυ.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2007

Πόσο κακή είμαι στο να βρίσκω τίτλους1

Η βοή των συναισθημάτων χαρακώνει τη γλώσσα της λογικής.
Μας αφήνει γυμνούς μπροστά σε τύπους και προσχήματα.
Η φωνή των συναισθημάτων είναι η κόρη,
που βεβηλώνει το κρεβάτι των γονιών της,
κάνοντας έρωτα επάνω του.

Συνειδητοποιώ πόσο ανήμπορη είμαι
ώστε να καταφέρω να τιθασεύσω όσα αισθάνομαι.

Και έτσι αφήνομαι και παρασύρομαι,
γυμνή μπροστά σε τύπους και προσχήματα,
σε μικρά μαύρα σύμβολα.


Καλό μήνα

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2007

μην

μην καταργείτε την υπογεγραμμένη

ιδίως κάτω από το ωμέγα

είναι κρίμα να εκλείψει

η πιο μικρή ασέλγεια

του αλφαβήτου μας



-Ντίνος Χριστιανόπουλος-
μικρά ποιήματα
-Το κορμί και το σαράκι-

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2007

Mia Volta

Simera skeftika na pao mia volta. Kai o kairos itan toso katallilos gia mia volta. Itan san na mou elege : Pigaine mia volta. Kai etsi piga. Alloste oloi prepei na ta exoume kala me ton kairo.Foresa ekeini ti roz fousta me ta louloudakia , toso mikra pou san ta evlepes apo makria evazes stoixima pos einai aplo poua. Foresa kai to mantili sto laimo. Ekeino to ipervolika makri pou an den to efernes dio svoures giro apo to laimo , sernotan sti gi. Ta ipoloipa einai eykola. Ena poukamisaki me konto maniki , tis galotses me ti stroggili miti pou exoun xroma san ouranio tokso kai podilato. Aparaititos me kalathi kai koudounaki. To koudounaki kanei ti diafora. Tis alles meres den tha eperna to podilato. Olo anifores kai katifores ayto to meros , pantap erissoteres anifores kai egw kourazomai na kano pental. Ma simera , ti omorfi mera , mera gia volta , volta me to podilato -to koudounaki aparaitito-.Piga sti limni. Perasa to mikro dasos kai ekeinon to nano pou poulaei to malli tis grias kai piga se mia limni. Oute mikri oute megali. Oute rixi oute vatheia. Me gefiroula gia na ti diasxizei. Ksilini. Eipa na tin peraso. Afisa to podilato sti mia akri kai ksekinisa na perpatao. Trits trits , to ksilo kato apo tis galotses san ouranio tokso. Kathisa sti mesi , tis evgala , perasa ta podia mou ekso apo ta prostateytika kai akoumpisa to nero.Kai tote irthe to poulaki. Oxi spinos oute thalassopouli. Sigoura oxi thalassopouli. Pou na to vreis se mia limni to thalassopouli?Mou eipe. Mou eipe diafora. Kapote itan louloudi - den thimame to onoma tou - alla itan ena louloudi ziliariko. allo pali kai touto. Ziliariko louloudi. Ma nai. Ithele na petaei apo do kai apo kei. Na ta dei ola. Kai etsi egine pouli. Mono pou den thimame to onoma tou. Mou eipe polla mistika. Den tha ta po ola. Etsi mou eipe. "Ksero oti tha ta pei ma mi ta peis ola". Kai ego simfonisa. Den tha ta po ola. Mou eipe : Exo fili mia pasxalitsa pou den einai kokkini mite exei aspres voules. Einai aspri kai oi voules tis einai kokkines. Ithele na diaferei. Periergi parea skeftika. Kai mou eipe akomi : Ti lene Linete kai tis aresei o ixos tou tampourlou. Tis kiriakes pou i mpanta paizei tragoudia stous dromous ayti kathete kai akouei to tampourlo. Leei pos to tampourlo akougete pio dinata apo kathe allo mousiko organo. Epeidi leei thelei na to anagnorizoun oloi amesos. Kai ayti paei kai kathete pano tou kai pianoun ti sizitisi me tis ores. Mou eipe :Ta paramithia den einai paramithia. Ta paramithia iparxoune. Kai i eytixia den thelei kopo. Oute tropo thelei. Oute mialo. I eytixia eimai ego kai esi. Einai to mantili pou sernete sti gi kai einai to koudounaki sto podilato mou. I eytixia einai ena fili pano apo to aristero mati kai istera sto laimo. Ma eytixia einai kai to antistrofo.Eytixia einai to koudounaki sto louraki tis gatas kai eytixia einai to tetradio me ta paraksena onomata pou kratas apo to gimnasio. Einai i prasini zaketa kai ta kordelakia sta mallia sou . Einai to platigiro kapelo. I eytixia einai simera , itane xtes kai tha einai panta.Meta to poulaki mou edose ena fili pano apo to aristero mati kai ena sto laimo kai efige. Kai ego , foresa tis galotses me ti stroggili miti, efera mia svoura to mantili pou akoumpa sti gi, isiosa ti fousta me ta louloudakia pou moiazoun me poua , anevika sto podilato me to koudounaki kai girisa spiti mou.Oraia mera gia mia volta.


ps sorry gia ta greeklish :/

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Ποτέ δεν ήμουν καλή στους πιασάρικους τίτλους

Έχωντας συμπληρώσει ένα μήνα+ χωρίς να σας μιλήσω
το αποφάσισα να γράψω δυο κουβέντες
αν και η έμπνευση είναι κάτι που μου λείπει τελευταία (αν την είχα ποτέ δηλαδή).
Και πάλι όλες οι λέξεις δεν θα είναι δικές μου
θα καπηλευτώ όμορφα λόγια ξένων και σημαντικών ανθρώπων που ποτέ δεν θα φτάσω .
Μα για αυτό είμαι εδώ σε τούτο τον όμορφο κόσμο για να παραδέχομαι οτι δεν είμαι αρκετά καλή.
Στο γυμνάσιο μου το πρόσαπταν σαν ένα ακόμη θετικό μου.
Αυτογνωσία έλεγαν.
Στο λύκειο δεν το καταλάβαιναν καν.
Που καιρός να ασχοληθούν με ακόμη μία μαθήτρια.
Πάει καιρός που σταμάτησα να τα σκέφτομαι όλα τούτα...
Μα τώρα τελευταία σαν να μου λείπουν λιγάκι.
Οι δάσκαλοι μου από το δημοτικό
Οι καθηγητές μου από το γυμνάσιο
Η καθηγήτρια μου από το λύκειο.
Ωραία χρόνια (@@#$%$)
Τι λες Νάντια;
Που βρίσκεσαι , τι κάνεις;
Μη μου πεις πως έφτασε και για σένα η ώρα να αρχίσεις να αναπολείς....
Ίσως.
Για ακόμη μια φορά μία όχι σταθερή απάντηση.
Ίσως.

Καληνύχτα.


ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;



-Ντίνος Χριστιανόπουλος-

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός

λοιπόν θα αφήσω τα άσχημα νέα για μια άλλη φορά και θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση της αγαπητής Άλεξ να περιγράψω τον ιδανικό για μένα άντρα....

Αυτή τη φορά όπως και κάθε άλλη βεβαίως βεβαίως δεν θα μιλήσω γενικά μα θα αναφερθώ σε κάποιον.... Οπότε ναι υπάρχει ο τέλειος άντρας αλλά δεν σας λέω το όνομα του γιατί θα μου τον κλέψετε :Ρ

Ο τέλειος άνδρας είναι ειλικρινής είναι και σκεπτόμενος.... Είναι καστανόξανθος αλλά καθόλου χαζούλης :Ρ είναι όμορφος. είναι μοναχικός και δείχνει πως χρειάζεται αγάπη... δεν φοβάται μη τον παρεξηγήσουν και εκφράζει τα συναισθήματα του.... Μερικές φορές ο τέλειος άντρας φοβάται... και νιώθει ανασφαλής.. και πάλι το δείχνει....

Ο τέλειος άντρας αγαπάει τις πάπιες και τους μεγάλους περιπάτους....
Άλλες φορές πάλι γουστάρει να χτυπιέται σαν τον παλαβό με psy ήχους...

Ο τέλειος άντρας ψάχνει το ναρκωτικό της ευτυχίας...

Εγώ το βρήκα :)

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2007

Θέλω

Θέλω
θέλω να σου γράψω για ακόμη μια φορά
Να σου πω
Μου λείπεις
Σε θέλω
Σε αγαπώ
Θέλω να σου γράψω για ακόμη μια φορά
Να σου πω πόσο σε θέλω δικό μου
Πόσο σε θέλω πλάι μου
Να με αγγίζεις
Σε εκείνες τις τεράστιες βόλτες του μυαλού μας
Που καθόμαστε και δεν μιλάμε
Μόνο καθόμαστε....
Φοβάμαι τα χιλιοειπωμένα
Φοβάμαι
Φοβάμαι
Κάθε φορά κάτι ακόμη φοβάμαι
Αντί να ελευθερώνομαι φοβάμαι περισσότερο
Φοβάμαι εμένα
Φοβάμαι εσένα
Φοβάμαι....
Θέλω
Θέλω να σου γράψω για ακόμη μια φορά

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2007

όνλαιν ραδιόφωνο

Με πολύ μεγάλη μου χαρα σας ανακοινώνω ότι επιτέλους μετά από τόσο καιρό που περιμένω , ο ραδιοφωνικός σταθμός στον οποίο κάνω εκπομπή ανέβασε και λινκ για ον λάιν ακρόαση μέσω ίντερνετ. και έτσι ναι ναι ναιιιιιιιιι θα έχετε τη χαρα(?!!) να με απολαμβάνεται κάθε παρασκευή 9 με 11 το βράδυ ίσως και λίγο περισσότερο, όσο κρατάν οι μπύρες μου δηλαδή μέσω του λινκ www.sierafm.gr


πάρτε λοιπόν τα χάπια σας και αν έχετε γερά νεύρα περάστε μια βόλτα από την ονλάιν παρέα μας.


κάθε παρασκευή 9 με 11 το βράδυ....


την αγάπη μου

Νάντια

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

χωρίς τίτλο Νο2

Φοβάμαι.
Φοβάμαι πως τα χρόνια περνάνε
και δεν θα προλάβω να σου πω
πως σ'αγαπώ.
Μη τρομάζεις που κλαίω.
Κλαίω που σ'αγαπώ!
Μόνο αυτό,
Μα κλαίω και φοβάμαι μη σε τρομάξω.
Είμαι τρομακτική όταν κλαίω.
Τρομάζω κι εμένα ακόμη.
Πόσο σ'αγαπώ.
Μονάχα αυτό.
Και τότε θα είμαι αθάνατη.
Γιατί θα το ξέρεις.
Γιατί δεν θα ντρέπομαι να στο πω.
Δεν μ'αρέσουν οι συναισθηματισμοί.
Θα απογυμνωθώ,
μα ύστερα σκέφτομαι πως εσύ με έχεις φέρει στον κόσμο
και πως με έχεις δει και άλλωτε "γυμνή".
Κι όμως ακόμη δεν παίρνω την απόφαση.
Φοβάμαι τους συναισθηματισμούς.
Να είμαστε αγκαλιά
και να κλαίμε και οι δυο μαζί.
Τα μάτια μου θόλωσαν από τα δάκρυα.
Μα να ξέρεις πως ΣΑΓΑΠΩ.

(Αφιερωμένο)

ΥΓ ελπίζω να μη τρομάζεται με όλα όσα λέω...
Μέχρι τώρα θα πρέπει να με έχει φοβηθεί το μάτι σας...

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

Για την Αμαλία

Από το πρωί προσπαθώ να βρω τα λόγια. Μα δεν μπορώ.
Μου φαίνονται όλα τόσο λειψά....
Και τόσο μικρή εγώ για να μιλήσω για μια γυναίκα , για έναν άνθρωπο σαν την Αμαλία.
Λυπάμαι. Λυπάμαι τόσο πολύ.
Και δεν ξέρω αν χρειάζεται καν να το αναφέρω.
Λυπάμε. Λυπάμε τόσο πολύ.....

ΑΓΧΩΣΟΥ

μου είπαν να σας ειδοποιήσω πως καινούργιος μήνας κατεύθασε.
ο ναι.
Καλό Μήνα λοιπόν.
Ο Ιούνιος είναι εδώ....
Θα έπρεπε να είμαι πολύ χαρούμενη...
Αλλά φέτος είναι η χρονιά που "πρέπει" να είμαι αγχωμένη.
Δεν ήμουν...
Στην πορεία με έπεισαν πως είμαι.
Και περνάω ανεβοκατεβάσματα.
Πανελλήνιες γαρ.
Στην αρχή πριν ξεκινήσω να γράφω οι δικοί μου μου έλεγαν:
Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι.
Κάτσε διάβασε
Κάτσε διάβασε
Κάτσε διάβασε
ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ
ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Όταν ξεκίνησα να γράφω μου έλεγαν:
Τι γίνεται με σένα ρε παιδί μου;
Όλα τα παιδιά αγχώνονται για το πως γράφουν και εσύ είσαι μέσα στην τρελή χαρα.
Αγχώσου.
Ότι ήταν να διαβάσεις διάβασες
Ότι ήταν να διαβάσεις διάβασες
Ότι ήταν να διαβάσεις διάβασες
ΑΛΛΑ ΑΓΧΩΣΟΥ

ΟΚ μέχρι ένα σημείο τους κατανοώ.
Αλήθεια.
Ξέρω πως θέλουν το καλύτερο για μένα.
Όταν φτάνω σε αυτό το σημείο της ζωής μου και ξέρω πως τα ψέμματα τελείωσαν και πως από αύριο θα είμαι ένας ενήλιξ με ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ , τους καταλαβαίνω.
Και καταλαβαίνω και όλα αυτά τα κλισέ τύπου:
Δεν θέλουν να περάσω ότι πέρασαν αυτοί.
Δεν τα βρήκαν εύκολα στη ζωή τους και θέλουν το καλύτερο για μένα.
Τους καταλαβαίνω.

Και αυτοί με καταλαβαίνουν εν μέρη.
Ξέρω πως ότι και να λένε
θα είναι πάντα εδώ για μένα.


Ο καιρός θα δείξει. Ότι και να λέω πλέον ότι ήταν να γράψω το έγραψα.
Καλά αποτελέσματα να έχουμε και βλέπουμε.

Ότι ήρθε ο ιούνιος το είπα;
Καλό Μήνα!

Σάββατο, 26 Μαΐου 2007

Τα αμύγδαλα


Η αγάπη είναι σαν τα αμύγδαλα.
Δεν μαρέσουν.
Αλλά αν δω κάποιον να τα τρώει ζηλεύω....

Και πέφτω με τα μούτρα.

Και τσακ να σου και το πικρό. Είναι μπλιαχ.
Υπόσχομαι πως δεν θα ξαναφάω αμύγδαλα.
Άφτερ ολ δεν μου αρέσουν βρε αδερφέ.... οχουυ

Μη τρώτε αμύγδαλα ρε παδιά ζηλεύω... μη.

Υ.Γ. Η εικόνα είναι άσχετη αλλά παρόλα αυτά δική μου.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2007

Επόμενη Στάση

Πατάω fast forward.
Να προλάβω.
Να προλάβω;
Να προλάβω τον ήλιο πριν δύσει.
Η δύση.
Όμορφη κόκκινη θάλασσα.
Απέραντη σαν το συναίσθημα.
Η αγάπη.
Μεγάλη απατηλή φαντασία.
Ντυμένη στα μαύρα σαν τον έφηβο εαυτό μου.
Πατάω fast forward.
Να προλάβω.
Να προλάβω τον ήλιο.
Επόμενη στάση κατεβαίνω.
Επόμενη στάση.
Επόμενη στάση: Μαρτίου.

(Αφιερωμένο)

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

ΣτΟυ κόσμου τΟ λίγο - Στου υποκΌσμου το Πολύ

Κουράστηκα καρδιά μου .... κουράστηκα.
Κι είναι ακόμη τόσο νωρίς μ'ακούς;
Στου κόσμου το λίγο
Στου υποκόσμου το πολύ
Το πάρα πολύ του ονείρου.
Κι είναι νωρίς ακόμη , τόσο νωρίς.
Κουράστηκα...
Να ψάχνω τις λέξεις που σ'αγγίζουν.
Τα λόγια.
Λόγια , Λόγια , Λόγια.
Κι όμως ποτέ δεν σου'δωσα να καταλάβεις.
Δεν προσπάθησα.
Ή προσπάθησα πολύ.
Ψάχνω τις λέξεις. Τις λέξεις που σ'αγγίζουν.
Ίσως να είναι μπροστά μου.
Τόσο απλές.
Μα εγώ ψάχνω τις δύσκολες.
Να σε κάνω περήφανο.
Να με κάνω περήφανη.
Κι ας μη τα καταφέρνω.
Ψάχνω τις λέξεις που σ'αγγίζουν.
Σ'αγγίζουν οι λέξεις καρδιά μου;
'Η θέλεις πράξεις;
Θέλεις πράξεις ή δεν θέλεις τίποτα;
Τίποτα άλλο από μένα...
Αχ στου κόσμου αυτού το λίγο
Και συνάμα το πάρα πολύ.

Δεν αντέχεις άλλο πλέον.
Δεν αντέχω.
Δεν με αντέχω.
Κουράστηκα καρδιά μου.
Κι είναι ακόμη νωρίς.
Τόσο νωρίς.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2007

χωρίς τίτλο Νο1

Μερικοί με λένε συναισθηματική.
Είμαι εγώ συναισθηματική; Πλακα κάνεις....
Εγώ; Εγώ είμαι σκληρή παιδί μου.....
Δες δες . Είμαι σκληρή τέλος.

Οκ Οκ όχι πάντα...
Μερικές φορές κάνω το λάθος και δεν είμαι.....

Γιατί σκληρή γίνομαι και γκρινιάζουν .....
Συναισθηματική γίνομαι και με πατάνε....

Όχι Όχι δεν θέλω να με πατάει κανένας εμένα ακούτε;
ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΣ

.-
(ολογράφος για να το εμπεδώσουμε ---> τελεία και παύλα)

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2007

Συνήθως

Συνήθως.
Συνήθως όλοι λένε καλησπέρα.
Ίσως καλημέρα.
Συνήθως.
Όλοι απευθύνουν χαιρετισμό.
Χαρές. Γέλια. Καλωσορίσματα.
Συνήθως.

Όχι σήμερα.
Όχι τώρα.
Σήμερα θα δηλώσουμε την αγάπη.
Σήμερα θα δηλώσουμε τον έρωτα.
Σήμερα θα δηλώσω την αγάπη.
Σήμερα θα δηλώσω τον έρωτα.

Ένα πράγμα μόνο ξέρω.
Πως θέλω κάτι να πω.
Κι ένα πράγμα μόνο θέλω:
Να το πω σε κείνον.
Κείνον τον λένε Κωστή,
αλλά αυτό που θέλω να πω πως το λένε;
Φέρνω βόλτες γύρω απ΄όλη του την ύπαρξη,
ώσπου να ζαλιστώ.
Ύστερα παίρνω να σου γράψω.
"Κωστή".
Τι ωραία θα ήταν
να μπορούσα να σταματήσω εδώ...
..."Κωστή"...
δεν ήξερα τι να κάνω.
Μα δεν μπορούσα να μη σου γράψω...



blogger template by lovebird