Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Ποτέ δεν ήμουν καλή στους πιασάρικους τίτλους

Έχωντας συμπληρώσει ένα μήνα+ χωρίς να σας μιλήσω
το αποφάσισα να γράψω δυο κουβέντες
αν και η έμπνευση είναι κάτι που μου λείπει τελευταία (αν την είχα ποτέ δηλαδή).
Και πάλι όλες οι λέξεις δεν θα είναι δικές μου
θα καπηλευτώ όμορφα λόγια ξένων και σημαντικών ανθρώπων που ποτέ δεν θα φτάσω .
Μα για αυτό είμαι εδώ σε τούτο τον όμορφο κόσμο για να παραδέχομαι οτι δεν είμαι αρκετά καλή.
Στο γυμνάσιο μου το πρόσαπταν σαν ένα ακόμη θετικό μου.
Αυτογνωσία έλεγαν.
Στο λύκειο δεν το καταλάβαιναν καν.
Που καιρός να ασχοληθούν με ακόμη μία μαθήτρια.
Πάει καιρός που σταμάτησα να τα σκέφτομαι όλα τούτα...
Μα τώρα τελευταία σαν να μου λείπουν λιγάκι.
Οι δάσκαλοι μου από το δημοτικό
Οι καθηγητές μου από το γυμνάσιο
Η καθηγήτρια μου από το λύκειο.
Ωραία χρόνια (@@#$%$)
Τι λες Νάντια;
Που βρίσκεσαι , τι κάνεις;
Μη μου πεις πως έφτασε και για σένα η ώρα να αρχίσεις να αναπολείς....
Ίσως.
Για ακόμη μια φορά μία όχι σταθερή απάντηση.
Ίσως.

Καληνύχτα.


ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;



-Ντίνος Χριστιανόπουλος-

6 σχόλια:

Μενελαος είπε...

Νάντια, ο κόσμος δεν ανήκει στα δημοτικά και στα γυμνάσια και στα λύκεια και στα πανεπιστήμια και στην ομίγυρη. Ούτε διαμορφώνεται ο κόσμος για άλλους, από τον κάθε τυχάρπαστο. Τον κόσμο τον διαμορφώνει η αλήθεια και η ηθική!

Marilou είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με το Μενέλαο.
Ο κόσμος είναι το εγώ μας. Μπορεί να είναι και το παρελθόν (έτσι όπως το έζησες), αλλά έχεις ένα λαμπερό παρόν και μέλλον. Μη το χαραμίσεις. Εξάλλου και τι μας νοιάζει 'ο κόσμος'?! Οι σπουδαίοι άνθρωποι είναι και οι διαφορετικοί. Αν μοιάζεις στους πολλούς, είναι κατάρα. Απόλαυσέ το μικρή μου! Και ποτέ μη λες ποτέ..
γιατί ποτέ δε ξέρεις..
Πολλά φιλάκια
χ

όλα θα πάνε καλά... είπε...

"Νάντιαααα, ωωωω, Νάντιααααα...Χωρίς εσένα μοιάζω με φαντάρο που του πεσε απ΄την τσέπη του η άδειααα".
Μου ήρθε στο νου το τραγουδάκι αυτό του Καρβέλα και σου το αφιερώνω!

A Girl Called Clementine είπε...

να είστε καλά όλοι σας για τα όμορφα λόγια σας.. Μπορώ με σιγουριά να πω πως μου αναπτερώσατε το ηθικό ;-)

Μενέλαε έχεις απόλυτο δίκιο μα εγώ θα μείνω στο ότι κάποιες φορές μου λείπουν πολύ οι άνθρωποι που συνάντησα και γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια , μου λείπουν οι καταστάσεις και τα σκηνικά που έζησα και ας είναι νωρίς ακόμη.. Μόλις πριν μερικούς μήνες τα άφησα πίσω μου... χαχ που να περάσουν μερικά χρόνια.. Καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει...

A Girl Called Clementine είπε...

Γλυκιά μου Μαριλού με κάνεις να νιώθω πολύ ξεχωριστή εύχομαι να αξίζω τα υπ΄'εροχα σου λόγια ;)

A Girl Called Clementine είπε...

όλα θα πάνε καλά καλώς όρισες στη μικρή μαε συντροφιά...

Πολύ καιρό είχα να ακούσω το τραγούδι αυτό και σήμερα το ακούω χάρη σε σένανε... Να σαι καλά για την αφιέρωση .

xxx
Clem*



blogger template by lovebird