Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Sour Cherries cheesecake

Hello guys! 
Long time, no see yada yada. I hope you all doing well and dandy. 
Today I'm gonna share with you a Divine cheesecake recipe 
(originally fount here by the awesome Kaede)

The recipe is super easy if you own a mixer (if not you must be prepared to mix by hand so much, you'll need a psysician afterwards :P)

Ingredients:

  • 2 packs Πτι Μπερ biscuits (digestive will do as well)
  • 200g unsalted butter
  • 1 pack Philadelphia cheese cream or any other cheese cream.
  • 1 1/3 cup Vegetal Cream (not the small teacups)
  • 1 jar sour cherry compost 
  • 4tbsp icing sugar
  • 3tbsp white sugar (I didn't use this at all)
  • 3tbsp corn flour
First we finely crush the biscuits and mix them with the melted butter.We spread the mixture into a big pyrex (or two medium in my case). As Kaede mentions, you shouldn't press too hard while spreading the mix, or you'll have a difficult time cutting the cheesecake once it's ready. Remember, you'll gonna have to leave it for about a day into the fridge, yeah?

In one bown we mix the cheese cream with 2tbsp of the icing sugar using always the mixer.

In another bowl we make our whipped cream using the vegetal cream and the other 2tbsp of the icing sugar. Now here, we mix for about 5 minutes and until we have a solid mixture. We then stir those two creams together.

We spread our whipped cream and cheese cream mixture on our biscuit base.


Now we straing our cherries (keep the syrup) and spread them on the cream.
In a pot we put about 1 cup of our syrup (we keep 1tbsp in a cup)
We mix the corn flour with the 1tbsp of the syrup (you can't mix the corn flour with warm syrup cause small lumps will be created). After we have soluble the corn flour into the cold syrup, we pour it into the pot and stir well. If needed we add some water until it's not too thick. 

We pour the syrup all over our cheesecake and put it in the fridge for at lease 6 hours!
Enjoy!

ps. I really wanted to upload a picture with just a piece on a plate BUT, I didn't have tha change to take a pixture. When I woke up the next day, the cheesecake was gone and all that had left was a tiny piece, enough to take an idea of how wonderful it was! 

I will do this in the near future again, that's for sure! If you try it, please let me know (or Kaede) what you think!

Cheers!


Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Τα στενά παπούτσια

Όταν με ρωτάνε ποιο είναι το αγαπημένο μου βιβλίο, αυτόματα εμφανίζονται είκοσι εξώφυλλα μπροστά στα μάτια μου, χαόνομαι και κεκεδίζω. Αλλάζουν τότε την ερώτηση σε: ποιο είναι το βιβλίο που διάβασες περισσότερες φορές.

Στην αρχή -λανθασμένα- νομίζω πως είναι "Ο Τούρκος στον κήπο".
Εκεί στις αρχές του μιλένιουμ, ήμουν στο γυμνάσιο και το βιβλίο είχε μόλις κυκλοφορήσει. Θυμάμαι μέχρι να μπω στο λύκειο, ο "τούρκος" βαστιόταν με σελοτέιπ, και οι άκρες των σελίδων είχαν μπλε χρώμα απ το μελάνι που χυνόταν μέσα στη σχολική μου τσάντα (ναι ήμουν απ' αυτά τα φρικιά που την ώρα των αρχαίων διάβαζαν λογοτεχνία, για αυτό μάλλον έφτασα εδώ που έφτασα αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο).

Το λοιπόν, στην πραγματικότητα όλο αυτό το σκηνικό με τα βιβλία στο σχολείο, ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, δηλαδή στο δημοτικό. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που το διάβασα, το βιβλίο που επρόκειτο να διαβάσω πάνω από 20 φορές μέχρι να φτάσω 15.

Ήταν αρχές το 1997 και είχαμε πάει με το σχολείο την πρώτη ανοιξιάτικη σχολική εκδρομή-περίπατο σε ένα ξωκκλήσι.

-Πρέπει να αναφέρω πως υπήρξα ένα πολύ κοινωνικό παιδί αλλά πάντα προτιμούσα τα βιβλία απ' τους ανθρώπους. Είχα αυτή την αίσθηση πως είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να μάθω και τόσο λίγος ο χρόνος. Ακόμη την έχω.-

Θυμάμαι οι περισσότεροι συμμαθητές μου μάζευαν "καπελάκια" από βελανίδια για να τα πάνε δώρο σπίτι, κάτι που κάναμε όλοι λίγο πολύ χωρίς να μπορώ να θυμηθώ το λόγο πλέον. 

Εγώ καθόμουν σε μια σκιά και διάβαζα "Τα στενά παπούτσια" που μόλις είχα δανειστεί από τη σχολική βιβλιοθήκη. Ο Παναγιώτης πιτσιρικάκι στη Βαγία του 1936, η Ζωή και η υπόλοιπη οικογένεια Αϊβαλιώτη, τα παιχνίδια, ο παιδικός έρωτας, ο Παναγιώτης γνωρίζει τη Ζωή και η Ζωή είναι η ζωή του. 

Η δασκάλα με φώναξε κοντά της. "Γιατί δεν παίζεις με τους υπόλοιπους;", με ρώτησε.
Και μετά είδε ποιο ήταν το βιβλίο που με απασχολούσε. Μου χαμογέλασε και με άφησε να επιστρέψω στη σκιά μου, παρέα με τους υπέροχους ήρωες της υπέροχης Ζωρζ Σαρή.

Αγαπημένη μου Ζωρζ, είσαι ο λόγος που αγάπησα τόσο τη λογοτεχνία και σου χρωστάω γι' αυτό!
Η Ζωρζ Σαρή γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925 και πέθανε σήμερα, Σάββατο 9 Ιουνίου 2012. 
Παρόλα αυτά, ανήκει στην κατηγορία των Ανθρώπων που δεν θα σβήσει ποτέ, όχι όσο υπάρχει μελάνι και χαρτί για να τυπώνονται τα καταπληκτικά της έργα.

Ζωρζ, σε ευχαριστώ και σ'αγαπώ!

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Λόγχη

Το κακό είναι ότι κανείς συνηθίζει.
Αυτό είναι το χειρότερο.
Δε μας μένει καιρός να πενθούμε μια απουσία.
Σε ξεχνώ και κάτι μέσα μου αντιστέκεται,
στρίβει,
γίνεται λόγχη,
γίνεται λόγχη και με τρυπά.
Βουλιάζεις.
Και μαζί βουλιάζω και εγώ.
Είμαστε και οι δυο χωρίς ελπίδα.
Εσύ είσαι νεκρός που ζωντανεύει.
Εγώ ένας ζωντανός που πεθαίνει...

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Είναι πιο εύκολο.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες...
Να αρχίσεις να στενεύεις
τα χρονοδιαγράμματα σου.
Ή τα χρονοδιαγράμματα σου
να αρχίσουν να στενεύουν εσένα...
Να αρχίσεις να αμφιβάλεις για τις πράξεις, τα λόγια, τα αισθήματά σου.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι φαντάζεσαι...
Να αρχίσεις να μεταλλάσσεσαι σε κάτι ξένο.
Ή κάτι ξένο να αρχίσει να μεταλλάσσεται σε εσύ.
Να αρχίσεις να υιοθετείς συμπεριφορές που απεχθανόσουν, που κατέκρινες, που πολεμούσες.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες.
Ή είναι πιο εύκολο απ΄ότι πίστευα.

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

The Cat Person Vol.2 "Life"

Είμαι η μεγαλύτερη κόρη μιας εξαμελούς οικογένειας.
Μεγάλωσα και μεγαλώνοντας μεγάλωνα και τα αδέλφια μου.
Η σχέση της οικογένειάς μου με τα ζώα είναι κάτι περισσότερο από άριστη.
Μεγάλωσα και μεγαλώνοντας είχα δίπλα μου σκύλους, γάτες, άλογα, παπαγαλάκια, ψάρια και λοιπά αγαπημένα πλάσματα.
Όταν πριν περίπου δέκα μήνες βρήκαμε στα σκουπίδια τη Nalla και την Πανδώρα,
δεν φανταζόμουν το τι θα μου διδάξουν.
Έχω πιάσει πολλά νεογέννητα μωρά στα χέρια μου, αλλά το τι σημαίνει γέννηση, δημιουργία ζωής, ίσως να μην το κατάλαβα ακόμη απόλυτα, αλλά το ένιωσα σε μεγάλο βαθμό πριν δύο περίπου μήνες.
Η Nalla μου έγινε μανούλα.
Η Nalla μου που ένα μωρό είναι και η ίδια, έκανε μωρά.
Ένα τόσο υπέροχο πλάσμα έβγαλε από μέσα του άλλα τέσσερα υπέροχα μικροσκοπικά πλασματάκια.
Και τα κράτησε ασφαλή, ζεστά, χορτάτα.
Μια γάτα που λίγες ώρες μετά τη γέννησή της πετάχτηκε στα σκουπίδια, οδηγούμενη από ένστικτα,
τα έκανε όλα σωστά.
Δεν είναι πως δεν ήξερα πως έτσι θα γίνει. Είναι που πρώτη φορά γίνομαι μάρτυρας, ζώντας μαζί με τα θαυματάκια αυτά.
Η Clara, ο Akita, ο Nallaki jr και ο Snake είναι τέσσερα μικρά θηριάκια.
Καλως ήρθατε στον κόσμο των μεγάλων θηρίων.

1. Η Clara.

2. O Akita.

2. O Nallaki jr

4. O Snake

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Παράνοια με γεύση ουίσκι.

Γαμώτο μου έχεις λείψει τόσο πολύ.
Εσύ και η ιδέα σου.
Όλα σου.
Ο περίεργος, εφηβικός, ενθουσιώδης τρόπος που μιλούσες,
αυτά που έλεγες,
ο σειρά που έβαζες τις λέξεις.
Τα δάχτυλά σου,
τα υπέροχα δόντια σου,
ο τρόπος που με κοιτούσες,
ο τρόπος που με έκανες να σε κοιτάω.
Είσαι ότι πιο κοντινό έχω νιώσει σε έρωτα.
There was something there.
There could be something.
I think it could be something.
Me and you.
Ακούγεται σαφώς πολύ λιγότερο μελό στα αγγλικά.
Αλλά πάλι μπορεί όλα αυτά να είναι μόνο μια ιδέα μου.
Μια ιδέα και πολύ ουίσκι.
Πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι ποιος πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού;
Και επίσης, να γιατί κανείς δεν πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού.
Γράφω και θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο καφωδείων ελληνικό που μου είπες για τα μειλ που σου έστελνε η Ελένη και πόσο δύσκολο ήταν να τη βγάλεις από τη ζωή σου γιατί εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Και αλήθεια δεν θέλω να γίνω μια Ελένη που σου στέλνει μέιλ και σε κουράζει.
Αλλά δεν μπορούσα να μη σου στείλω. Δεν το κάνω για να με πάρεις αύριο τηλέφωνο και να μου πεις ότι σου λείπω,  ούτε για να μου στείλεις ένα μήνυμα και να μου πεις να μη σε ξαναενοχλήσω.
Το κάνω γιατί οφείλω να πω κάποια πράγματα που ένιωσα και νιώθω.
Θα ήταν μεγάλη υποκρισία να μη σου πω,
Πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου.
Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που με κάνει να ξεστομίσω αυτή τη λέξη,
μου πήρε 22 χρόνια να ερωτευτώ, ήθελα να το ξέρεις.
Ακόμη και έτσι.
Ακόμη και με την ιδέα σου.
Μπόρεσα να μας φανταστώ.
Μπορεί να σου ακούγεται αστείο ή γελοίο αλλά με σένα μπόρεσα να μας φανταστώ για πρώτη φορά στη ζωή μου.
Υπήρξε κάτι γαμώτο.
Υπήρξε, τουλάχιστον από τη μεριά μου. 
Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά θα χάσω την ουσία οπότε…
Καληνύχτα.


blogger template by lovebird