Λόγχη

Το κακό είναι ότι κανείς συνηθίζει.

Αυτό είναι το χειρότερο.

Δε μας μένει καιρός να πενθούμε μια απουσία.

Σε ξεχνώ και κάτι μέσα μου αντιστέκεται,

στρίβει,

γίνεται λόγχη,

γίνεται λόγχη και με τρυπά.

Βουλιάζεις.

Και μαζί βουλιάζω και εγώ.

Είμαστε και οι δυο χωρίς ελπίδα.

Εσύ είσαι νεκρός που ζωντανεύει.

Εγώ ένας ζωντανός που πεθαίνει...

Είναι πιο εύκολο.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες...
Να αρχίσεις να στενεύεις
τα χρονοδιαγράμματα σου.
Ή τα χρονοδιαγράμματα σου
να αρχίσουν να στενεύουν εσένα...
Να αρχίσεις να αμφιβάλεις για τις πράξεις, τα λόγια, τα αισθήματά σου.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι φαντάζεσαι...
Να αρχίσεις να μεταλλάσσεσαι σε κάτι ξένο.
Ή κάτι ξένο να αρχίσει να μεταλλάσσεται σε εσύ.
Να αρχίσεις να υιοθετείς συμπεριφορές που απεχθανόσουν, που κατέκρινες, που πολεμούσες.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες.
Ή είναι πιο εύκολο απ΄ότι πίστευα.

Δυο τελείες.

Γαμώτο.
Πονάει.

The Cat Person Vol.2 "Life"

Είμαι η μεγαλύτερη κόρη μιας τετραμελούς οικογένειας.
Μεγάλωσα και μεγαλώνοντας μεγάλωνα και τα αδέλφια μου.
Η σχέση της οικογένειάς μου με τα ζώα είναι κάτι περισσότερο από άριστη.
Μεγάλωσα και μεγαλώνοντας είχα δίπλα μου σκύλους, γάτες, άλογα, παπαγαλάκια, ψάρια και λοιπά αγαπημένα πλάσματα.
Όταν πριν περίπου δέκα μήνες βρήκαμε στα σκουπίδια τη Nalla και την Πανδώρα,
δεν φανταζόμουν το τι θα μου διδάξουν.
Έχω πιάσει πολλά νεογέννητα μωρά στα χέρια μου, αλλά το τι σημαίνει γέννηση, δημιουργία ζωής, ίσως να μην το κατάλαβα ακόμη απόλυτα, αλλά το ένιωσα σε μεγάλο βαθμό πριν δύο περίπου μήνες.
Η Nalla μου έγινε μανούλα.
Η Nalla μου που ένα μωρό είναι και η ίδια, έκανε μωρά.
Ένα τόσο υπέροχο πλάσμα έβγαλε από μέσα του άλλα τέσσερα υπέροχα μικροσκοπικά πλασματάκια.
Και τα κράτησε ασφαλή, ζεστά, χορτάτα.
Μια γάτα που λίγες ώρες μετά τη γέννησή της πετάχτηκε στα σκουπίδια, οδηγούμενη από ένστικτα,
τα έκανε όλα σωστά.
Δεν είναι πως δεν ήξερα πως έτσι θα γίνει. Είναι που πρώτη φορά γίνομαι μάρτυρας, ζώντας μαζί με τα θαυματάκια αυτά.
Η Clara, ο Akita, ο Nallaki jr και ο Snake είναι τέσσερα μικρά θηριάκια.
Καλως ήρθατε στον κόσμο των μεγάλων θηρίων.

1. Η Clara.

2. O Akita.

2. O Nallaki jr

4. O Snake

Παράνοια με γεύση ουίσκι.

Γαμώτο μου έχεις λείψει τόσο πολύ.

Εσύ και η ιδέα σου.

Όλα σου.

Ο περίεργος, εφηβικός, ενθουσιώδης τρόπος που μιλούσες,

αυτά που έλεγες,

ο σειρά που έβαζες τις λέξεις.

Τα δάχτυλά σου,

τα υπέροχα δόντια σου,

ο τρόπος που με κοιτούσες,

ο τρόπος που με έκανες να σε κοιτάω.

Είσαι ότι πιο κοντινό έχω νιώσει σε έρωτα.

There was something there.

There could be something.

I think it could be something.

Me and you.

Ακούγεται σαφώς πολύ λιγότερο μελό στα αγγλικά.

Αλλά πάλι μπορεί όλα αυτά να είναι μόνο μια ιδέα μου.

Μια ιδέα και πολύ ουίσκι.

Πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι ποιος πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού;

Και επίσης, να γιατί κανείς δεν πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού.

Γράφω και θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο καφωδείων ελληνικό που μου είπες για τα μειλ που σου έστελνε η Ελένη και πόσο δύσκολο ήταν να τη βγάλεις από τη ζωή σου γιατί εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Και αλήθεια δεν θέλω να γίνω μια Ελένη που σου στέλνει μέιλ και σε κουράζει.

Αλλά δεν μπορούσα να μη σου στείλω. Δεν το κάνω για να με πάρεις αύριο τηλέφωνο και να μου πεις ότι σου λείπω,  ούτε για να μου στείλεις ένα μήνυμα και να μου πεις να μη σε ξαναενοχλήσω.

Το κάνω γιατί οφείλω να πω κάποια πράγματα που ένιωσα και νιώθω.

Θα ήταν μεγάλη υποκρισία να μη σου πω,

Πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που με κάνει να ξεστομίσω αυτή τη λέξη,

μου πήρε 22 χρόνια να ερωτευτώ, ήθελα να το ξέρεις.

Ακόμη και έτσι.

Ακόμη και με την ιδέα σου.

Μπόρεσα να μας φανταστώ.

Μπορεί να σου ακούγεται αστείο ή γελοίο αλλά με σένα μπόρεσα να μας φανταστώ για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Υπήρξε κάτι γαμώτο.

Υπήρξε, τουλάχιστον από τη μεριά μου. 

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά θα χάσω την ουσία οπότε…

Καληνύχτα.

A Whole New World

Φεύγω.
Ναι φεύγω.
Δεν ξέρω πως ή πότε το αποφάσισα.
Δεν το πολυσκέφτηκα.
Δεν το σκέφτηκα καθόλου για να λέμε την αλήθεια.
Ξύπνησα ένα πρωί και είδα πως η Θεσσαλονίκη δεν μου κάνει άλλο, δουλειά δεν έχω, φίλους έχω αλλά όχι ότι τους βλέπω κιόλας, κίνητρα και εξέλιξη δεν έχω σίγουρα (τα παιχνίδια στο πισί μου εξελίσσονται καλά πάντως). Άρχισα να γυρνάω στα ίδια,άρχισα να γίνομαι πάλι η Νάντια που ήμουν ένα περίπου χρόνο πριν. Εμπρός για πίσω, χα.
Και χωρίς να το καταλάβω όλα τα βιογραφικά που έστελνα ήταν στην Αθήνα. Δηλαδή το καταλάβαινα αλλά δεν το καταλάβαινα στ' αλήθεια. Καταλάβατε; Όχι; Ε κάπως έτσι και εγώ. Και στείλε, στείλε κάποια στιγμή θα σου απαντήσουν δεν γίνεται.
Και μου απάντησαν.
Πολλοί μαζί.
Το θέμα είναι πως δεν σκέφτηκα τι θα γίνει όταν μου απαντήσουν.
Και τώρα που πρέπει να το σκεφτώ, έχω αρχίσει και παθαίνω κρίσεις πανικού.
Τι πάω να κάνω; Εγώ την αγαπώ τη Θεσσαλονίκη.
Αγαπώ τους φίλους μου και ας μη τους βλέπω συχνά, αγαπώ τη γειτονιά μου και ας γκρινιάζω πως μόνο γέροι ζουν εδώ, αγαπώ τα στέκια και τα εν δυνάμει στέκια μου, τους δρόμους που περπατάω και στις 4 το ξημέρωμα άμα λάχει χωρίς να σκέφτομαι ότι θα μου την πέσουν από κάπου και θα βρεθώ χωρίς πνευμόνια (το καλύτερο όργανο πάνω μου διάλεξα χα χα, πιο μαύρα και από κοράκι τα πνευμόνια μου) -παραληρώ το βλέπεται-

Σήμερα, που έχω 3 ευρώ στην τσέπη μου, πρέπει να σκεφτώ τα τι , τα πως , τα πότε.
Δηλαδή τα πότε δεν με παίρνει να τα σκεφτώ, μένω γρήγορα γρήγορα με τα τι και τα πως.

Φεύγω.
Ναι φεύγω.
Δεν το αποφάσισα ή δεν κατάλαβα πως το αποφάσισα.
Δεν γαμείς.
Τι έχω να χάσω;
Αισθάνομαι τη βαθιά ανάγκη να πω μια φράση που με χαρακτηρίζει, μια φράση-αιτία να με απεχθάνονται φίλοι και γνωστοί λόγω του πόσο συχνά τη χρησιμοποιώ.
Όλα καλά θα πάνε γαμώ το κέρατο μου.
Είμαι σίγουρη.
Δηλαδή δεν είμαι σίγουρη, αλλά δεν πειράζει.
Στην τελική το είπε και η Άση. Φέτος είναι η χρονιά του ταύρου.
Ε τι στο διάολο, κάτι παραπάνω θα ξέρει....



edit: προχτές δεν κοιμήθηκα το βράδυ και  το πρωί κατέβηκα να στις δημόσιες υπηρεσίες (όχι χωρίς λόγο, δεν είμαι τόσο μαζόχα). Ένιγουέι, στο αστικό μου ήρθε έμπνευση και στριμωγμένη σαν τη σαρδελίτσα, έβγαλα το τευτεράκι μου και έγραψα τα παρακάτω που παραθέτω αυτούσια (χα χα):

Σήμερα πέτυχα στο λεωφορείο, δύο security με αλεξίσφαιρα, ασυρμάτους και τα πάντα. Προς στιγμήν φαντασιώθηκα μια εποχή που τα πάντα έχουν ακριβύνει στον ύψιστο βαθμό και τα  μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι πλέον μαζικής αλλά μέσα μεταφοράς των λίγων και προνομιούχων. Ιδιωτικές εταιρίες μισθώνουν το 6άρι, το 5άρι και το λεωφορείο κάθε άλλης γραμμής, επιβάτες πληρώνουν υπέρογκα ποσά για τη μετακίνησή τους και security με αλεξίσφαιρα, ασυρμάτους και τα πάντα, εποπτεύουν στις διαδρομές προς αποφυγήν ληστείας, όπως ακριβώς στις τράπεζες. George Orwell, who?

ps1 όταν δεν κοιμάμαι κάνω πολύ καμένες σκέψεις.
ps2 απεχθάνομαι τα αστικά το καλοκαίρι. Γεμίζουν ασφυκτικά γιατί όλοι έχουν κάτι πολύ σημαντικό να κάνουν στο κέντρο και όλοι μυρίζουν επαρκώς άσχημα για να συγκριθούν με κουνάβι (και άντε να καταλάβω πως τρέχεις όλη μέρα και ακόμη και αν έχεις κάνει μπάνιο μετά από τόσες ώρες έχεις βρομίσει, αλλά στις οχτώ το πρωί γαμώ την πουτάνα μου γιατί να υπομένω τέτοιο βασανιστήριο; Ε;)

Διαφήμιση

Το σημερινό μου ποστ δεν θα είναι τίποτα ιδιαίτερο από πλευρά εμπνεύσεως. Δεν θα καταθέσω την ψυχή μου, μόνο θα υποδείξω το υπεργαμάτο μπλογκ που δύο υπεργαμάτες τύπισσες ξεκίνησαν.
Άντε καλά το παραδέχομαι εγώ είμαι η μία, αργά ή γρήγορα θα αποκαλυπτόταν οπότε παίρνω πίσω το υπεργαμάτες!
Το μπλογκ αυτό που λέτε είναι ένα μπλογκ χωρίς νόημα.
Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα πέρα από το να μας βοηθήσει (εμάς που το γράφουμε και όσους το διαβάσουν) να κάψουμε πιο γρήγορα τα εγκεφαλικά κύτταρα που μας έχουν απομείνει.
Είναι τόσο ανούσιο όσο το τελεμάρκετινγκ τα χαράματα.
Αλλά και τόσο καμένο επίσης.
Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, σας αφήνω όσοι από εσάς έχετε κουράγια να διαπιστώσετε ότι διαπιστώσετε ιδίοις όμασι (το σκότωσα γαμώ το κέρατο μου)

Εκατό κατασκευαστές πλυντηρίων και μία γραφιάς μπλογκ λοιπόν συστήνουν:
Αααααυτό!