Λόγχη

Το κακό είναι ότι κανείς συνηθίζει.

Αυτό είναι το χειρότερο.

Δε μας μένει καιρός να πενθούμε μια απουσία.

Σε ξεχνώ και κάτι μέσα μου αντιστέκεται,

στρίβει,

γίνεται λόγχη,

γίνεται λόγχη και με τρυπά.

Βουλιάζεις.

Και μαζί βουλιάζω και εγώ.

Είμαστε και οι δυο χωρίς ελπίδα.

Εσύ είσαι νεκρός που ζωντανεύει.

Εγώ ένας ζωντανός που πεθαίνει...

Σαν από πάντα

Οι πιο σακατεμένες λέξεις

βγαίνουν αργά απ΄το στόμα

εξατμίζονται

εξαϋλώνονται

και μαζί τους εξατμίζομαι και εγώ.

Τα πιο μεγάλα ψέματα

βιάζονται να γίνουν προτάσεις,

κουβέντες ολοκληρωμένες,

προτάσεις με αρχή, μέση, τέλος.

Ρήματα, ουσιαστικά, επίθετα, αντωνυμίες

Οι πιο δύσκολες αλήθειες

δεν θα ειπωθούν ποτέ

θα πασχίσουν να φανερωθούν 

μα και πάλι 

και πάλι...

Κάτι είναι αυτό που πάει στραβά.

Κι όμως θα φτάσει η στιγμή

 που η φιλοσοφία σου θα βασίζεται 

σε ένα "όλα καλά θα πάνε" 

του κώλου.

Το έχω χάσει το παιχνίδι.

Σαν από πάντα.

Ρυάκια και Χείμαρροι.

Μικρά ρυάκια συναισθήματος 

γεννιούνται στο σώμα μου

και με αργές, ψιθυριστές φωνούλες μου μιλάνε.

ΕρωτόλογαΒρισιέςΕρωτόλογαΒρισιέςΕρωτ

Κι ύστερα χείμαρροι  γίνονται

και γραμμές σκάβουν πάνω μου.

ΣεθέλωΔενπρέπειτόσοΣεθέλωΔενπρέπειτόσοΣεθέλωΔεν

Δεν εκρέουν τα πάντα στη θάλασσα.

Το ξέρω.

Το ξέρω όταν σκέφτομαι την πραγματικότητά μας.

Μερικές φορές χρειάζεται κάτι πιο απέραντο 

από μια θάλασσα,

από έναν ωκεανό,

να χωρέσει 

τα ρυάκια και τους χειμάρρους μας. 

Οι εποχές μου πέρασαν

Ήταν άνοιξη και νόμιζα πως ήξερα.
Νόμιζα πως τα σχέδια υπάρχουν,
δημιουργούνται για να υλοποιούνται.
Πως ένα τακτικό μυαλό,
βάζει τα πάντα σε τάξη και τα κάνει πραγματικότητα.

Κι ύστερα ήταν καλοκαίρι.
Δεν είμαι σίγουρη μα νομίζω πως ήταν καλοκαίρι.
Και σκεφτόμουν:
‘Να τώρα γράφω το άλφα
και δες όλα παίρνουν σχήμα σιγά-σιγά.

Και το φθινόπωρο…
Άλλαζα χωρίς να γνωρίζω αν όντως δημιουργώ αλήθειες,
ή αν απλώς ρίχνω τα φύλλα μου περιμένοντας το χειμώνα.

Ο χειμώνας
Ήρθε χωρίς προειδοποίηση
Και ήταν ο πιο δραστικός απ’ όλες τις εποχές!
Δεν με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη.
Απλώς χιόνισε και έβγαλε κρύο.
Και δεν υπήρχε πια η βούληση,
ήμουν απλώς ένα γυμνό δέντρο.
Μονάχα κλωνάρια που ψάχνουν τρόπο να προστατευτούν.

Ο χειμώνας.

Είναι το ωμέγα.
Το τέλος της αλφαβήτας
Δεν είναι η συνέχεια αριθμών που αγγίζουν το άπειρο.
Μία τελεία.

Ένα ανάπηρο ερωτικά 15άχρονο αγόρι

Είμαι ένα -ανάπηρο ερωτικά- 15άχρονο αγόρι.
Και όλα όσα πέρασα
Από έφηβη ακόμη
μέχρι να μάθω,
ποιές είναι οι τακτικές του έρωτα,
ποιά η γραμμή προσέγγισης,
ποιό το πρωτόκολλο,
αχρήστευσαν σε μία μέρα
σε μια στιγμή καλύτερα.
Και είμαι τώρα ένα –ανάπηρο ερωτικά- 15άχρονο αγόρι
Αδαής
Αδύναμη
Τα τείχη μου γεμάτα τρύπες
Χωρίς σχέδιο
Ξαναμμένη
Και μαζοχιστικά απολαμβάνω το καθένα από τα χαρακτηριστικά αυτά
Και μόνο κάποιες φορές αναρωτιέμαι
Θα κρατήσει αρκετά η έξαψη του καινούργιου;
Για πόσο θα αισθάνομαι ένα 15άχρονο αγόρι;
Έστω και αν είναι ένα ανάπηρο ερωτικά 15άχρονο αγόρι.

Η ποτέ προετοιμασμένη

Ποτέ δεν στερεύεις απ' αγάπη.
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύεις πως αυτό ήταν,
πάει,
τέλος,
ότι ζήσαμε ζήσαμε φιλαράκο!
Κι όμως
στο λέω εγώ πως πάντα κάποιος θα περιμένει στη γωνιά.
Όχι στην απέναντι γωνία,
όοοοχι δεν είναι δα και τόσο εύκολα τα πάντα...
Αν ήταν εύκολα άλλωστε θα ήταν και αφόρητα βαρετά..
Το λοιπόν κάποιος θα περιμένει σε μια γωνιά καλά κρυμμένη από όλους και από όλα.
Και ένα βράδυ που εσύ όλο και κάποιο βάρος θα νιώθεις,
από τον κόσμο,
την κοινωνία,
τους φίλους που σε πρόδωσαν,
αυτούς που πρόδωσες εσύ,

Ένα τέτοιο βράδυ θα βγεις αργά έξω για λίγο αέρα,
γύρω στις 4 και 34 λεπτά ,
ναι κάπου εκεί.
Και κάποιος θα σου σφυρίξει:
"Εδώ ήμουν."
"Εδώ την έστησα για σένα."
"Στην έφερα όταν εσύ λιγότερο πρόσεχες..."
Και εσύ ή θα δεχτείς,
και θα βουτήξεις σε νέες περιπέτειες
(τώρα που είναι και η ευκαιρία),
ή θα σκουντουφλήσεις πάνω του και θα το προσπεράσεις,
γιατί:
Ποιος χρειάζεται αγάπες;
Για ποιους είναι οι αγάπες;
Για του αδύναμους;
Για τους ανόητους ,
τους μη προετοιμασμένους;
Για μένα είναι η αγάπη μάτια μου.
Την αδύναμη,
την ανόητη,
την ποτέ προετοιμασμένη!

Για Σένα

Μην κλαις άλλο.
Μη σπαταλάς τη βροχή σου.
Ποτίζεις τη θλίψη,
ποτίζεις τον πόνο σου μονάχα.

Να λυπάσε για τους ανεκπλήρωτους πόθους.
Όχι για τις αγάπες που σε άγγιξαν.
Και αυτή σε άγγιξε.
Το ξέρω.
Σε θυμάμαι να μιλάς τραγουδιστά,
όπως μιλάς όταν το μυαλό δεν προλαβαίνει να σκεφτεί
και οι λέξεις τρέχουν αβίαστα από το όμορφο στόμα σου.
Μιλούσες για την αγάπη αυτή.
Εσύ θυμάσαι;

Υπάρχει ακόμη μέσα σου
εκείνη η διάθεση...
Η διάθεση να νιώσεις τα όμορφα πράγματα,
Η διάθεση να αναπνεύσεις...

Απλώς κλείσε τα μάτια
και ονειρέψου
αυτά που θα έρθουν αργότερα,
αυτά που θα έρθουν όταν πια
δεν θα ποτίζεις τους πόνους σου με δάκρυα,
παρά μονάχα τις χαρές με γέλια.

Σ' αγαπώ

Έτσι μου 'ρχεται

Έτσι μου 'ρχεται
μια μαύρη σημαία να κρεμάσω
απ' το παράθυρο.

Με προσποιητές ανάσες
προσποιητά να ζήσω.

Με κόκκινες κλωστές
στα δάχτυλα
να κάνω πως θυμάμαι..

Αυτά που ξεχνώ

Είναι πάντα τα καλύτερα.

Τα πιο μεγάλα
Τα πιο δυνατά συναισθήματα.

κι όμως

η λήθη
{πάντα}
έρχεται

Το Πάντα Τέλειωσε

Αχ οι αγάπες
άμορφες μάζες ,
κουβάρια
από πόνους και πόθους
από λύπες και χαρές...
Οι χαρές πάντα λιγότερες.

Για τις πράξεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν
για τα λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν
από φόβο
μη και τρομάξουν ο ένας τον άλλο
και φύγουν πιο μακριά
από ότι ήδη ήταν...

Λες και θα 'χε σημασία πλέον,
λες και οτιδήποτε θα'χε σημασία πλέον...

Μόνο έκλεισαν και οι δυο τα μάτια
κι ύστερα ψιθύρισαν
"Το πάντα τέλειωσε...
...Ποτέ άλλοτε!"

Αλχημίες Θανάτου

Κάθε μέρα ξεχνάς και κάτι.
Σου διαφεύγουν ακόμη λες , λεπτομέρειες.
Ανία είναι
ή μήπως άνοια;
Από αυτή , τη γεροντική.

Κατά βάθος
το παλέυεις μοναχός σου
Να ξεχάσεις όσα σε παιδεύουν.
Να εκνευρίσεις προσπαθείς τις μνήμες σου
μπας και καταφέρεις να προχωρήσεις.
Λίγο μακρύτερα
μα και λίγο πιο αργά.
"Για σιγουριά."

Με ποιό ναρκωτικό σβήνες γρηγορότερα;
Το ψάχνεις αδώ και χρόνια
δοκιμές κάνεις,
σαν άλλος αλχημιστής θανάτου.
Μα ακόμη να καταλήξεις σε μιαν απάντηση.
Γιατί στ΄αλήθεια
το πιο σίγουρο ναρκωτικό
είναι η αγάπη.
Μα ούτε που σου πέρασε από το νου.

/

Σε άφησα να ξαπλώσεις στο κρεβάτι μου
Δίπλα μου
Όλο το βράδυ

Μα ήσουν ξένος
Και ξένος έμεινες

Και ύστερα

Κοιμήθηκα αγκαλιά με τη μυρωδιά σου
Ρούφηξα κάθε ίχνος της από το μαξιλάρι
Μέχρι που χάθηκε.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ
Σαν να μην υπήρξες ποτέ

Μικρή άθλια γυναίκα έγινα,
Μα έκανα πως το παραβλέπω.

Και για μια στάλα μυρωδιάς ακόμη,
Θα ξαναγινόμουν.
Μια άθλια μικρή γυναίκα.
Για σένα.

Σ’αγαπώ μα
Άντε και γαμήσου.


(έχω πρόβλημα συγκέντρωσης
και πρόβλημα γενικώς
και σε αντιπαθώ για αυτό -το "μισώ" δεν μπόρεσα να το ξεστομίσω-
και για πολλά άλλα)

τα ποιήματα χωρίς τίτλο είναι πιο πιασάρικα

Απόπειρες θανάτου
Παρακαλετά λόγια
Μάγουλα μουσκεμένα,
Από πάθος τραγικό.

Κόκκινα σημάδια.
Στους λαιμούς,
Στα στήθια ,
Στις κοιλιές.

Αγάπη δραματική
Σαν κι αυτή των θεατρίνων

Κολλητικές αρρώστιες.
Του νου,
Της ψυχής,
Του σώματος σπάνια.

Μη βιάζεσαι να θρηνήσεις.
Ονόματα είναι
Και
Επαναλαμβάνονται
Εις τους αιώνες των αιώνων.

Τις μυρωδιές μονάχα ν’ αγαπάς,
Αυτές σε παρατούν
Φεύγουν
Και δεν γυρνάνε πίσω.

το χτες , το σήμερα και ύστερα;

Λερώθηκα απ’ τα όνειρα
Και τις επιθυμίες μου.

Έφτυσα προσταγές
Στο λειψό εαυτό μου.

Μίκρυνα τη ζωή μου
Βιβλίο τσέπης την έκανα
Και την έχωσα στην αριστερή τσέπη
Του μαύρου χειμωνιάτικου παλτού.

Λασπωμένες βρισιές πέταξα
Στη γυναίκα μέσα στον καθρέφτη
Απέναντι μου.

Την πείνα
Για συναισθήματα που ποτέ δεν ένιωσα
-που ποτέ δε θα νιώσω-
Προσπάθησα να σβήσω.

Και λερώθηκα απ’ τα όνειρα
Και τις επιθυμίες μου
Και δεν έχω άλλο.

clown

Φτηνό κρασί.
Φτηνές λέξεις.
Φτηνοί άνθρωποι
δίπλα σε νέον επιγραφές...

Λίγη λάμψη μπερδεύει

Κομφετί.
Σερπαντίνες.
Σφυρίχτρες...
Παράφωνα τραγούδια

Λίγος θόρυβος σκεπάζει

Στολή clown.
Στολή στρατιωτάκι.
Στολή άνθρωπος...

Θα ντυθώ
και
θα βγω στους δρόμους να ξεπλύνω το ψέμα μου

μικρός ρομαντικός δολοφόνος

Ένα μικρό χαμόγελο στη λύπη
Ένα κρυστάλλινο δάκρυ στη χαρά
Μια μικρή ασυμβατότητα
Από επιλογή

Πάντα δικός σου έγραφες
σε εκείνο το μικρό γαλάζιο χαρτάκι
το εννοούσες
εκείνο το λεπτό
το δευτερόλεπτο

Ένας μικρός ρομαντικός δολοφόνος
των λέξεων
των πράξεων
των όλων

Σταμάτα να λυγίζεις τη γλώσσα σου
Μ’ αρέσει χωρίς όρια
Όταν μιλά

Σταμάτα να λυγίζεις το χέρι σου
Τα δάχτυλά σου
Μ’ αρέσει χωρίς όρια
Όταν γράφει

Δική σου για πάντα
Δεν θα γράψω
Σε κανένα χρωματιστό
Κανένα λευκό χαρτάκι
Μα θα το εννοώ
Δική σου για πάντα

Πίσω από το τζάμι

Διακρίνει κανείς τα πάντα
και όμως μένει τόσο
ανεπηρέαστος απ' όλα.

Αυτοκίνητα.
Κόκκινα, ασημί, μαύρα
Δίψα για το τελευταίο μοντέλο
Air condition και mp3 player
standar εξοπλισμός.
36 άτοκες δόσεις

Σε τόσες άραγε αγοράζουν και την αγάπη;
Με στάνταρ εξοπλισμό φιλιά και χάδια;
Ή μήπως αυτά συμπεριλαμβάνονται στα extra;
Διακοσμητικά για την κρεβατοκάμαρα,
μόνο για τα βράδια
που
"κοιμούνται τα παιδιά"
Και τη μέρα δύο άγνωστοι
μαζεύουν χρήματα για δόσεις.

Άνθρωποι.
Με κινητά τηλέφωνα στο χέρι
Μη και προλάβουν να αισθανθούν για λίγο μόνοι
Σάματις νιώθουν και τίποτα άλλο;
Μα ο φόβος της μοναξιάς
είναι χειρότερος από την ίδια...

-Και ο φόβος για τη ζωή;
-Αυτό είναι άλλο.
Κάνε πως δεν βλέπεις.
Κάνε πως δε στάθηκες ποτέ
πίσω από το τζάμι.

σιγή

Η ντροπή που ο κόσμος δεν νιώθει
με κατακλύζει
Δεν θέλω πλέον να σε δω ,
να σ'ακούσω να μιλάς ,
να γελάς ,
σιγή.
Το αιώνιο σκοτάδι είναι φως.

Η πρόσκληση

Έλαβα μία άτυπη πρόσκληση από τον IRA - NikoR να συνεχίσω ένα "μπλοκιστικό" παιχνίδι ποστάρωντας ένα αγαπημένο μου ποίημα...
Αν και είναι πραγματικά δύσκολο να διαλέξω, από τα πρώτα που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν "ο Τάφος" του Κωστή Παλαμά που μαζί με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και την Κική Δημουλά είναι οι αγαπημένοι μου Έλληνες ποιητές. Τελικά κατέληξα σε ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που έχω διαβάσει ποτέ μου,
τον πληθυντικό αριθμό της Κ. Δημουλά.

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.



Δεν ξέρω αλλά διαβάζοντας το ακόμη μια φορά,
καταλαβαίνω πόσο πολύ έχω επηρεαστεί από την ποίηση αυτής της μεγάλης κυρίας
και επίσης ανακαλύπτω σε δικά μου "ποιήματα"
την επιθυμία μου να της μοιάσω
στον τρόπο γραφής περισσότερο...

Με τη σειρά μου θα προσκαλέσω τους:

Ιάκωβος

Marilou

Μενελαος

Narita

ο υποφαινόμενος

moukelis

kiara

αλλά και όποιον άλλο θέλει ,
να ποστάρει το δικό του αγαπημένο ποίημα.

Καλησπέρα

Κάθε μέρα σ΄αγαπώ και πιο λίγο

Κάθε μέρα
σ' αγαπώ και πιο λίγο...
Για την υποκρισία που μου προσφέρεις...
Για τα αναλγητικά που με ταΐζεις...
και ας μην υπάρχει πόνος
ούτε καν μικρός,
στο σώμα μου,
παρά μόνο στο μυαλό.
Και σε εκείνο το μικρό πραγματάκι
που κάποιοι λένε πως ζυγίζει μονάχα 21 γραμμάρια.

Κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο...
Που ανακατεύεις την ανήσυχη λογική μου...
Που μου δανείζεις τις μαύρες σκέψεις σου...
Άλλοι τις λένε μπλε
μα τι σημασία έχει,
θα μου πεις;

Κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο...
για το λίγο σου
και για το πολύ που σπαταλάω.

Και κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο
παθιασμένα
μα πάντα εγωκεντρικά.
Δε βαριέσαι...
εμείς να είμαστε καλά!

Κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο
και έτσι περνάν οι μέρες
και νομίζω πως ξεχνώ
πως κάποτε σ΄αγαπούσα πολύ...

Ξεχνάω γιατί δίνομαι
και τι εισπράττω.

Η κολόνια

Η φτηνή κολόνια που έχω πάνω στο τραπεζάκι.
Χρηστική.
Διάρκεια σύντομη.
Για κάθε μέρα.
Για το κάθε μέρα.
Που φεύγει και περνά.
Για το κάθε μέρα που εσύ δεν είσαι εδώ.
Είναι στιγμές που πιστεύω πως δεν υπάρχεις.
Και έτσι κάθε μέρα,
Χρησιμοποιώ τη γνωστή
Τη φτηνή κολόνια
Που έχω πάνω στο τραπεζάκι.
Και φυλάω την άλλη
Την «καλή»
Την «ακριβή»
Που είχαμε αγοράσει μαζί ένα πρωί Σαββάτου
Για τις καλές,
Τις ακριβές στιγμές.
Μαζί σου.
Που όμως ποτέ δεν έρχονται,
Ή απλώς αργούν.
Και έτσι μένει,
Ανέπαφη
Στο μικρό της μπουκαλάκι.