Είναι πιο εύκολο.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες...
Να αρχίσεις να στενεύεις
τα χρονοδιαγράμματα σου.
Ή τα χρονοδιαγράμματα σου
να αρχίσουν να στενεύουν εσένα...
Να αρχίσεις να αμφιβάλεις για τις πράξεις, τα λόγια, τα αισθήματά σου.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι φαντάζεσαι...
Να αρχίσεις να μεταλλάσσεσαι σε κάτι ξένο.
Ή κάτι ξένο να αρχίσει να μεταλλάσσεται σε εσύ.
Να αρχίσεις να υιοθετείς συμπεριφορές που απεχθανόσουν, που κατέκρινες, που πολεμούσες.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες.
Ή είναι πιο εύκολο απ΄ότι πίστευα.

A Whole New World

Φεύγω.
Ναι φεύγω.
Δεν ξέρω πως ή πότε το αποφάσισα.
Δεν το πολυσκέφτηκα.
Δεν το σκέφτηκα καθόλου για να λέμε την αλήθεια.
Ξύπνησα ένα πρωί και είδα πως η Θεσσαλονίκη δεν μου κάνει άλλο, δουλειά δεν έχω, φίλους έχω αλλά όχι ότι τους βλέπω κιόλας, κίνητρα και εξέλιξη δεν έχω σίγουρα (τα παιχνίδια στο πισί μου εξελίσσονται καλά πάντως). Άρχισα να γυρνάω στα ίδια,άρχισα να γίνομαι πάλι η Νάντια που ήμουν ένα περίπου χρόνο πριν. Εμπρός για πίσω, χα.
Και χωρίς να το καταλάβω όλα τα βιογραφικά που έστελνα ήταν στην Αθήνα. Δηλαδή το καταλάβαινα αλλά δεν το καταλάβαινα στ' αλήθεια. Καταλάβατε; Όχι; Ε κάπως έτσι και εγώ. Και στείλε, στείλε κάποια στιγμή θα σου απαντήσουν δεν γίνεται.
Και μου απάντησαν.
Πολλοί μαζί.
Το θέμα είναι πως δεν σκέφτηκα τι θα γίνει όταν μου απαντήσουν.
Και τώρα που πρέπει να το σκεφτώ, έχω αρχίσει και παθαίνω κρίσεις πανικού.
Τι πάω να κάνω; Εγώ την αγαπώ τη Θεσσαλονίκη.
Αγαπώ τους φίλους μου και ας μη τους βλέπω συχνά, αγαπώ τη γειτονιά μου και ας γκρινιάζω πως μόνο γέροι ζουν εδώ, αγαπώ τα στέκια και τα εν δυνάμει στέκια μου, τους δρόμους που περπατάω και στις 4 το ξημέρωμα άμα λάχει χωρίς να σκέφτομαι ότι θα μου την πέσουν από κάπου και θα βρεθώ χωρίς πνευμόνια (το καλύτερο όργανο πάνω μου διάλεξα χα χα, πιο μαύρα και από κοράκι τα πνευμόνια μου) -παραληρώ το βλέπεται-

Σήμερα, που έχω 3 ευρώ στην τσέπη μου, πρέπει να σκεφτώ τα τι , τα πως , τα πότε.
Δηλαδή τα πότε δεν με παίρνει να τα σκεφτώ, μένω γρήγορα γρήγορα με τα τι και τα πως.

Φεύγω.
Ναι φεύγω.
Δεν το αποφάσισα ή δεν κατάλαβα πως το αποφάσισα.
Δεν γαμείς.
Τι έχω να χάσω;
Αισθάνομαι τη βαθιά ανάγκη να πω μια φράση που με χαρακτηρίζει, μια φράση-αιτία να με απεχθάνονται φίλοι και γνωστοί λόγω του πόσο συχνά τη χρησιμοποιώ.
Όλα καλά θα πάνε γαμώ το κέρατο μου.
Είμαι σίγουρη.
Δηλαδή δεν είμαι σίγουρη, αλλά δεν πειράζει.
Στην τελική το είπε και η Άση. Φέτος είναι η χρονιά του ταύρου.
Ε τι στο διάολο, κάτι παραπάνω θα ξέρει....



edit: προχτές δεν κοιμήθηκα το βράδυ και  το πρωί κατέβηκα να στις δημόσιες υπηρεσίες (όχι χωρίς λόγο, δεν είμαι τόσο μαζόχα). Ένιγουέι, στο αστικό μου ήρθε έμπνευση και στριμωγμένη σαν τη σαρδελίτσα, έβγαλα το τευτεράκι μου και έγραψα τα παρακάτω που παραθέτω αυτούσια (χα χα):

Σήμερα πέτυχα στο λεωφορείο, δύο security με αλεξίσφαιρα, ασυρμάτους και τα πάντα. Προς στιγμήν φαντασιώθηκα μια εποχή που τα πάντα έχουν ακριβύνει στον ύψιστο βαθμό και τα  μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι πλέον μαζικής αλλά μέσα μεταφοράς των λίγων και προνομιούχων. Ιδιωτικές εταιρίες μισθώνουν το 6άρι, το 5άρι και το λεωφορείο κάθε άλλης γραμμής, επιβάτες πληρώνουν υπέρογκα ποσά για τη μετακίνησή τους και security με αλεξίσφαιρα, ασυρμάτους και τα πάντα, εποπτεύουν στις διαδρομές προς αποφυγήν ληστείας, όπως ακριβώς στις τράπεζες. George Orwell, who?

ps1 όταν δεν κοιμάμαι κάνω πολύ καμένες σκέψεις.
ps2 απεχθάνομαι τα αστικά το καλοκαίρι. Γεμίζουν ασφυκτικά γιατί όλοι έχουν κάτι πολύ σημαντικό να κάνουν στο κέντρο και όλοι μυρίζουν επαρκώς άσχημα για να συγκριθούν με κουνάβι (και άντε να καταλάβω πως τρέχεις όλη μέρα και ακόμη και αν έχεις κάνει μπάνιο μετά από τόσες ώρες έχεις βρομίσει, αλλά στις οχτώ το πρωί γαμώ την πουτάνα μου γιατί να υπομένω τέτοιο βασανιστήριο; Ε;)

Στραγγίζοντας από λέξεις

I’m not just this or the other.

I’m this

I’m the other

And I’m everything in between.

.

Έχεις εμένα για hero!!! μου είχες πει παλιομαλάκα.

Maybe I'm too young to keep good love from going wrong

Όταν σε συναντήσω , θα βρίσκομαι λίγα βήματα μακριά σου. Εσύ θα με κοιτάξεις και συγκαταβατικό χαμόγελο θα σχηματιστεί στα χείλη σου. Θα μου μιλήσεις.
Πρώτα σαν καλός φίλος, για πράγματα ασήμαντα, μικρά, που περνούν απαρατήρητα και ύστερα θα καταλήξουμε να μαλώνουμε για το ίδιο, συνεχώς επαναλαμβανόμενο θέμα.
Θα με ρωτήσεις πάλι γιατί; Γιατί εκεί που πας να βάλεις σε μια σειρά τη ζωή σου, τις σκέψεις σου, όλα, γιατί τότε εμφανίζομαι εγώ και καταστρέφω την ηρεμία για την οποία εσύ προσπάθησες;
Εκείνο το βράδυ που ήρθες και ζήτησες να σου ανοίξω έναν υπολογιστή και που αργότερα μείναμε οι δυο μας μέσα στο μαγαζί, εκείνο το βράδυ που μου πέταξες ακόμη ένα γιατί, την είχα την απάντησή σου. Ήταν στην άκρη των χειλιών μου. Με έκανε να ντρέπομαι και μόνο η σκέψη της αλλά την ήξερα…
Δεν μίλησα, μόνο έσκυψα το κεφάλι, θυμάσαι;
Και εσύ κουρασμένος από τα καμώματά μου, είπες για ακόμη μια φορά αντίο στην κοπέλα που πάντα έχει κάτι να πει για όλα , και που όμως εκείνη τη φορά ήταν σαν να είχε μεταμορφωθεί σε χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα.
Θα στη δώσω τώρα την απάντηση όμως… Τώρα που δεν βρίσκεσαι απέναντί μου , που δεν χρειάζεται να σε αντιμετωπίσω.
Όλα τα έκανα δεν ξέρω για ποιο λόγο.
Κάθε δευτερόλεπτο αλλάζω άποψη, είμαι έτοιμη να κάνω άλλες επιλογές και μετά πάλι μετανιώνω τα πάντα και ξαναγυρνάω και ξαναγυρνάω σε παλιές υποσχέσεις στον εαυτό μου και όλα πάλι από την αρχή.
Η βλακεία μου είναι κύκλος.
Ήμουν έτοιμη να σου πω πως θέλω να είμαστε μαζί και την επόμενη στιγμή το είχα ξανά μετανιώσει.
Ξέρεις μονάχα πως λειτουργώ;
Όταν δεν μου δίνονται επιλογές.
Τότε κάνω κάτι σωστό και αυτό γιατί κάποιος άλλος έχει επιλέξει για μένα. Όλες τις άλλες φορές τα κάνω απλώς σκατά.
Και ξέρεις τι είναι αυτό που στ’ αλήθεια μου χρειάζεται;
Ένα χαστούκι.
Μπας και αλλάξει θέση κάτι μέσα στον εγκέφαλό μου και συνειδητοποιήσω πως με τις αποφάσεις που εγώ παίρνω τόσο αψήφιστα, πληγώνω κόσμο.
Δεν είμαι κακός άνθρωπος, αλήθεια δεν είμαι. Είμαι ανώριμη , ναι. Είμαι άμυαλη, ναι.
Και έχεις δίκιο.
Είμαι ικανή να κάνω τα πάντα για να πετύχω αυτό που έχω βάλει στο κεφάλι μου.
Θα μου πεις: “ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις…”
Και πάλι θα έχεις δίκιο. Και εσύ και ο Πάουλο Κοέλο, που έτυχε και είπε και δυο σωστά πράγματα ανάμεσα στις τόσες σαχλαμάρες….

Εγώ απλώς θα πω κάτι άλλο , που και αυτό κλεμμένο είναι αλλά από κάποιον πραγματικά πολύ μεγάλο.
“Maybe I’m too young to keep good love from going wrong”

σιγή

Η ντροπή που ο κόσμος δεν νιώθει
με κατακλύζει
Δεν θέλω πλέον να σε δω ,
να σ'ακούσω να μιλάς ,
να γελάς ,
σιγή.
Το αιώνιο σκοτάδι είναι φως.

Πρωτοχρονιάτικο (η καθυστέρηση προσωποποιημένη)

Ακολουθεί ένα ποστ ατέλειωτης γκρίνιας.
Παρακαλούνται οι γονείς να απομακρύνουν τα ανήλικα από τις οθόνες (TFT και μη)

Διαβάζω εφημερίδες , επετειακά τεύχη περιοδικών και απορώ. Τελικά το μεγάλο κλισέ "Οι Έλληνες εύκολα ξεχνούν" , είναι αλήθεια.
Διάβασα στο Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ,
"Το 2007 ήταν κατακόκκινο: στους δρόμους από τις σημαίες των φοιτητών και των εργαζομένων , στα δάση από τις φωτιές. Κι αυτοί που θα έπρεπε να είναι κατακόκκινοι από την ντροπή τους , σήμερα (πέρασε αυτό) θα μοιράζουν ανερυθρίαστα ευχές στο έθνος."
Και συνειδητοποιώ πόσο σωστό είναι αυτό που έγραψε η Δασκαλοπούλου (που μπάι δε γέι τη μπερδεύω συνεχώς με την Κανελλοπούλου.)
Στην Ελλάδα της ψευτιάς
στην Ελλάδα της ανεκτικότητας
στην Ελλάδα της μαλακίας...
Να με συγχωράτε για το γαλλικό , η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τη χώρα μου αλλά μονάχα όταν εθελοτυφλώ σε σχέση με ότι συμβαίνει γύρω μου.
Υποθέτω πως αυτό συμβαίνει και στα υπόλοιπα 10.000.000 Ελλήνων.
Εθελοτυφλούν για να μην αποτρελαθούν ή χειρότερα για να μη πιάσουν κανένα κουζινομάχαιρο και τη στήσουν έξω από τη Βουλή. (όχι ότι θα βρουν και κανέναν αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Είμαι πραγματικά περίεργη να μάθω πόσο θα συνεχιστεί αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Μας φτύνουν κατάμουτρα , μας φωνάζουν "σας δουλεύουμε αλλά είστε μεγάλοι μαλάκες για να αντιδράσετε" και εμείς απλώς συμφωνούμε σιωπηλά.
Ούτε που θέλω να με σκέφτομαι 80 χρονών (ας πω καλύτερα 50)
και τα ίδια ακριβώς πράγματα να συμβαίνουν. Εκτός και αν τελικά το πάρω απόφαση και μεταναστεύσω στην Κούβα.
Αηδιάζω με τους πολιτικούς που τόσο ξεδιάντροπα μας κοροϊδεύουν μα η αλήθεια είναι πως με εμένα θα έπρεπε να αηδιάζω. Δίνω βήμα στη σαπίλα.
Σάπιοι άνθρωποι που ζητούν από σάπιους πολιτικούς να χειριστούν ένα σάπιο σύστημα.
Μπούχτισα πια.
Μπούχτισα με τη δειλία.
Προφανώς τόσες πορείες , καταλήψεις , απεργίες δεν ήταν ικανές να φρενάρουν ένα μάτσο σκατανθρώπους.
ένα μάτσο εξουσιόκαβλους.
Μπούχτισα και είμαι 18
και γκρινιάζω σαν συνταξιούχα.
Έχει τελικά όρια αυτή η καημένη η υπομονή;
Και τι υπομονή να κάνεις όταν ξέρεις πως ο ουρανός μόνο πιο γαλανός δεν πρόκειται να γίνει με τόση μόλυνση.
Φέτος δε θα ευχηθώ ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος. Θα ευχηθώ καλό ξύπνημα.
Θα ευχηθώ να κουνήσουμε το κεφάλι μας δυο τρεις φορές για να δούμε αν κουδουνίζει που λέει και ο πατήρ μου. Να ΄ρθουμε στα συγκαλά μας και να τελειώσουμε ότι μας χαλάει.
Είναι αφύσικο στην τελική οι πολλοί να μην μπορούν να κάνουν ζάφτι τους λίγους.

πι ες 1 Όσοι θέλετε να μου στείλετε απειλητικά γράμματα επειδή σας χαλάω τη διάθεση μπορείτε να το κάνετε στο cohabi@hotmail.com

πι ες 2 Το πι ες 1 δεν ισχύει πλέον μιας και είμαι λίγο άκαιρη για αυτό το ποστ αλλά εγώ το γράφω (το πι ες 1 ντε) μπας και κερδίσω κάναν θαυμαστή και μου στείλει μέιλ να μου κάνει πρόταση γάμου μπας και δω άσπρη μέρα.

Κλεμ*

χωρίς τίτλο Νο1

Μερικοί με λένε συναισθηματική.
Είμαι εγώ συναισθηματική; Πλακα κάνεις....
Εγώ; Εγώ είμαι σκληρή παιδί μου.....
Δες δες . Είμαι σκληρή τέλος.

Οκ Οκ όχι πάντα...
Μερικές φορές κάνω το λάθος και δεν είμαι.....

Γιατί σκληρή γίνομαι και γκρινιάζουν .....
Συναισθηματική γίνομαι και με πατάνε....

Όχι Όχι δεν θέλω να με πατάει κανένας εμένα ακούτε;
ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΣ

.-
(ολογράφος για να το εμπεδώσουμε ---> τελεία και παύλα)