Λόγχη

Το κακό είναι ότι κανείς συνηθίζει.

Αυτό είναι το χειρότερο.

Δε μας μένει καιρός να πενθούμε μια απουσία.

Σε ξεχνώ και κάτι μέσα μου αντιστέκεται,

στρίβει,

γίνεται λόγχη,

γίνεται λόγχη και με τρυπά.

Βουλιάζεις.

Και μαζί βουλιάζω και εγώ.

Είμαστε και οι δυο χωρίς ελπίδα.

Εσύ είσαι νεκρός που ζωντανεύει.

Εγώ ένας ζωντανός που πεθαίνει...

Είναι πιο εύκολο.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες...
Να αρχίσεις να στενεύεις
τα χρονοδιαγράμματα σου.
Ή τα χρονοδιαγράμματα σου
να αρχίσουν να στενεύουν εσένα...
Να αρχίσεις να αμφιβάλεις για τις πράξεις, τα λόγια, τα αισθήματά σου.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι φαντάζεσαι...
Να αρχίσεις να μεταλλάσσεσαι σε κάτι ξένο.
Ή κάτι ξένο να αρχίσει να μεταλλάσσεται σε εσύ.
Να αρχίσεις να υιοθετείς συμπεριφορές που απεχθανόσουν, που κατέκρινες, που πολεμούσες.

Είναι πιο εύκολο απ' ότι πίστευες.
Ή είναι πιο εύκολο απ΄ότι πίστευα.

Δυο τελείες.

Γαμώτο.
Πονάει.

Παράνοια με γεύση ουίσκι.

Γαμώτο μου έχεις λείψει τόσο πολύ.

Εσύ και η ιδέα σου.

Όλα σου.

Ο περίεργος, εφηβικός, ενθουσιώδης τρόπος που μιλούσες,

αυτά που έλεγες,

ο σειρά που έβαζες τις λέξεις.

Τα δάχτυλά σου,

τα υπέροχα δόντια σου,

ο τρόπος που με κοιτούσες,

ο τρόπος που με έκανες να σε κοιτάω.

Είσαι ότι πιο κοντινό έχω νιώσει σε έρωτα.

There was something there.

There could be something.

I think it could be something.

Me and you.

Ακούγεται σαφώς πολύ λιγότερο μελό στα αγγλικά.

Αλλά πάλι μπορεί όλα αυτά να είναι μόνο μια ιδέα μου.

Μια ιδέα και πολύ ουίσκι.

Πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι ποιος πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού;

Και επίσης, να γιατί κανείς δεν πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού.

Γράφω και θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο καφωδείων ελληνικό που μου είπες για τα μειλ που σου έστελνε η Ελένη και πόσο δύσκολο ήταν να τη βγάλεις από τη ζωή σου γιατί εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Και αλήθεια δεν θέλω να γίνω μια Ελένη που σου στέλνει μέιλ και σε κουράζει.

Αλλά δεν μπορούσα να μη σου στείλω. Δεν το κάνω για να με πάρεις αύριο τηλέφωνο και να μου πεις ότι σου λείπω,  ούτε για να μου στείλεις ένα μήνυμα και να μου πεις να μη σε ξαναενοχλήσω.

Το κάνω γιατί οφείλω να πω κάποια πράγματα που ένιωσα και νιώθω.

Θα ήταν μεγάλη υποκρισία να μη σου πω,

Πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που με κάνει να ξεστομίσω αυτή τη λέξη,

μου πήρε 22 χρόνια να ερωτευτώ, ήθελα να το ξέρεις.

Ακόμη και έτσι.

Ακόμη και με την ιδέα σου.

Μπόρεσα να μας φανταστώ.

Μπορεί να σου ακούγεται αστείο ή γελοίο αλλά με σένα μπόρεσα να μας φανταστώ για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Υπήρξε κάτι γαμώτο.

Υπήρξε, τουλάχιστον από τη μεριά μου. 

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά θα χάσω την ουσία οπότε…

Καληνύχτα.

A Whole New World

Φεύγω.
Ναι φεύγω.
Δεν ξέρω πως ή πότε το αποφάσισα.
Δεν το πολυσκέφτηκα.
Δεν το σκέφτηκα καθόλου για να λέμε την αλήθεια.
Ξύπνησα ένα πρωί και είδα πως η Θεσσαλονίκη δεν μου κάνει άλλο, δουλειά δεν έχω, φίλους έχω αλλά όχι ότι τους βλέπω κιόλας, κίνητρα και εξέλιξη δεν έχω σίγουρα (τα παιχνίδια στο πισί μου εξελίσσονται καλά πάντως). Άρχισα να γυρνάω στα ίδια,άρχισα να γίνομαι πάλι η Νάντια που ήμουν ένα περίπου χρόνο πριν. Εμπρός για πίσω, χα.
Και χωρίς να το καταλάβω όλα τα βιογραφικά που έστελνα ήταν στην Αθήνα. Δηλαδή το καταλάβαινα αλλά δεν το καταλάβαινα στ' αλήθεια. Καταλάβατε; Όχι; Ε κάπως έτσι και εγώ. Και στείλε, στείλε κάποια στιγμή θα σου απαντήσουν δεν γίνεται.
Και μου απάντησαν.
Πολλοί μαζί.
Το θέμα είναι πως δεν σκέφτηκα τι θα γίνει όταν μου απαντήσουν.
Και τώρα που πρέπει να το σκεφτώ, έχω αρχίσει και παθαίνω κρίσεις πανικού.
Τι πάω να κάνω; Εγώ την αγαπώ τη Θεσσαλονίκη.
Αγαπώ τους φίλους μου και ας μη τους βλέπω συχνά, αγαπώ τη γειτονιά μου και ας γκρινιάζω πως μόνο γέροι ζουν εδώ, αγαπώ τα στέκια και τα εν δυνάμει στέκια μου, τους δρόμους που περπατάω και στις 4 το ξημέρωμα άμα λάχει χωρίς να σκέφτομαι ότι θα μου την πέσουν από κάπου και θα βρεθώ χωρίς πνευμόνια (το καλύτερο όργανο πάνω μου διάλεξα χα χα, πιο μαύρα και από κοράκι τα πνευμόνια μου) -παραληρώ το βλέπεται-

Σήμερα, που έχω 3 ευρώ στην τσέπη μου, πρέπει να σκεφτώ τα τι , τα πως , τα πότε.
Δηλαδή τα πότε δεν με παίρνει να τα σκεφτώ, μένω γρήγορα γρήγορα με τα τι και τα πως.

Φεύγω.
Ναι φεύγω.
Δεν το αποφάσισα ή δεν κατάλαβα πως το αποφάσισα.
Δεν γαμείς.
Τι έχω να χάσω;
Αισθάνομαι τη βαθιά ανάγκη να πω μια φράση που με χαρακτηρίζει, μια φράση-αιτία να με απεχθάνονται φίλοι και γνωστοί λόγω του πόσο συχνά τη χρησιμοποιώ.
Όλα καλά θα πάνε γαμώ το κέρατο μου.
Είμαι σίγουρη.
Δηλαδή δεν είμαι σίγουρη, αλλά δεν πειράζει.
Στην τελική το είπε και η Άση. Φέτος είναι η χρονιά του ταύρου.
Ε τι στο διάολο, κάτι παραπάνω θα ξέρει....



edit: προχτές δεν κοιμήθηκα το βράδυ και  το πρωί κατέβηκα να στις δημόσιες υπηρεσίες (όχι χωρίς λόγο, δεν είμαι τόσο μαζόχα). Ένιγουέι, στο αστικό μου ήρθε έμπνευση και στριμωγμένη σαν τη σαρδελίτσα, έβγαλα το τευτεράκι μου και έγραψα τα παρακάτω που παραθέτω αυτούσια (χα χα):

Σήμερα πέτυχα στο λεωφορείο, δύο security με αλεξίσφαιρα, ασυρμάτους και τα πάντα. Προς στιγμήν φαντασιώθηκα μια εποχή που τα πάντα έχουν ακριβύνει στον ύψιστο βαθμό και τα  μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι πλέον μαζικής αλλά μέσα μεταφοράς των λίγων και προνομιούχων. Ιδιωτικές εταιρίες μισθώνουν το 6άρι, το 5άρι και το λεωφορείο κάθε άλλης γραμμής, επιβάτες πληρώνουν υπέρογκα ποσά για τη μετακίνησή τους και security με αλεξίσφαιρα, ασυρμάτους και τα πάντα, εποπτεύουν στις διαδρομές προς αποφυγήν ληστείας, όπως ακριβώς στις τράπεζες. George Orwell, who?

ps1 όταν δεν κοιμάμαι κάνω πολύ καμένες σκέψεις.
ps2 απεχθάνομαι τα αστικά το καλοκαίρι. Γεμίζουν ασφυκτικά γιατί όλοι έχουν κάτι πολύ σημαντικό να κάνουν στο κέντρο και όλοι μυρίζουν επαρκώς άσχημα για να συγκριθούν με κουνάβι (και άντε να καταλάβω πως τρέχεις όλη μέρα και ακόμη και αν έχεις κάνει μπάνιο μετά από τόσες ώρες έχεις βρομίσει, αλλά στις οχτώ το πρωί γαμώ την πουτάνα μου γιατί να υπομένω τέτοιο βασανιστήριο; Ε;)

Σαν από πάντα

Οι πιο σακατεμένες λέξεις

βγαίνουν αργά απ΄το στόμα

εξατμίζονται

εξαϋλώνονται

και μαζί τους εξατμίζομαι και εγώ.

Τα πιο μεγάλα ψέματα

βιάζονται να γίνουν προτάσεις,

κουβέντες ολοκληρωμένες,

προτάσεις με αρχή, μέση, τέλος.

Ρήματα, ουσιαστικά, επίθετα, αντωνυμίες

Οι πιο δύσκολες αλήθειες

δεν θα ειπωθούν ποτέ

θα πασχίσουν να φανερωθούν 

μα και πάλι 

και πάλι...

Κάτι είναι αυτό που πάει στραβά.

Κι όμως θα φτάσει η στιγμή

 που η φιλοσοφία σου θα βασίζεται 

σε ένα "όλα καλά θα πάνε" 

του κώλου.

Το έχω χάσει το παιχνίδι.

Σαν από πάντα.

restart

Δεν θέλω να γίνω το μίζερο πλάσμα που υπήρξα κάποτε στη ζωή μου

Ανακατεύθυνση πατάω αλλά έχει κρασάρει το σύστημα 

restart

reboot

θα σε συνθλίψω δυνάστη εαυτέ μου

μου το υπόσχομαι

Στραγγίζοντας από λέξεις

I’m not just this or the other.

I’m this

I’m the other

And I’m everything in between.

.

Έχεις εμένα για hero!!! μου είχες πει παλιομαλάκα.

Οι εποχές μου πέρασαν

Ήταν άνοιξη και νόμιζα πως ήξερα.
Νόμιζα πως τα σχέδια υπάρχουν,
δημιουργούνται για να υλοποιούνται.
Πως ένα τακτικό μυαλό,
βάζει τα πάντα σε τάξη και τα κάνει πραγματικότητα.

Κι ύστερα ήταν καλοκαίρι.
Δεν είμαι σίγουρη μα νομίζω πως ήταν καλοκαίρι.
Και σκεφτόμουν:
‘Να τώρα γράφω το άλφα
και δες όλα παίρνουν σχήμα σιγά-σιγά.

Και το φθινόπωρο…
Άλλαζα χωρίς να γνωρίζω αν όντως δημιουργώ αλήθειες,
ή αν απλώς ρίχνω τα φύλλα μου περιμένοντας το χειμώνα.

Ο χειμώνας
Ήρθε χωρίς προειδοποίηση
Και ήταν ο πιο δραστικός απ’ όλες τις εποχές!
Δεν με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη.
Απλώς χιόνισε και έβγαλε κρύο.
Και δεν υπήρχε πια η βούληση,
ήμουν απλώς ένα γυμνό δέντρο.
Μονάχα κλωνάρια που ψάχνουν τρόπο να προστατευτούν.

Ο χειμώνας.

Είναι το ωμέγα.
Το τέλος της αλφαβήτας
Δεν είναι η συνέχεια αριθμών που αγγίζουν το άπειρο.
Μία τελεία.

Ένα ανάπηρο ερωτικά 15άχρονο αγόρι

Είμαι ένα -ανάπηρο ερωτικά- 15άχρονο αγόρι.
Και όλα όσα πέρασα
Από έφηβη ακόμη
μέχρι να μάθω,
ποιές είναι οι τακτικές του έρωτα,
ποιά η γραμμή προσέγγισης,
ποιό το πρωτόκολλο,
αχρήστευσαν σε μία μέρα
σε μια στιγμή καλύτερα.
Και είμαι τώρα ένα –ανάπηρο ερωτικά- 15άχρονο αγόρι
Αδαής
Αδύναμη
Τα τείχη μου γεμάτα τρύπες
Χωρίς σχέδιο
Ξαναμμένη
Και μαζοχιστικά απολαμβάνω το καθένα από τα χαρακτηριστικά αυτά
Και μόνο κάποιες φορές αναρωτιέμαι
Θα κρατήσει αρκετά η έξαψη του καινούργιου;
Για πόσο θα αισθάνομαι ένα 15άχρονο αγόρι;
Έστω και αν είναι ένα ανάπηρο ερωτικά 15άχρονο αγόρι.

Ένα Χ

Αυτό το γράμμα δεν έχει παραλήπτη.
Μου λείπεις εσύ
μα πάνω απ' όλα
μου λέιπω εγώ.
Λείπω εγώ από τη γαμημένη τη ζωή μου.

Αυτό το γράμμα είναι μια παράκληση.
Προς κάποιον που ακόμη δεν εμφανίστηκε μπροστά μου.
Προς ένα είδωλο που αντικρίζω κάθε μέρα στον καθρέφτη.

Και υπόσχομαι δεν θα κλαίω άλλο από αύριο.
Αλλά σήμερα αφήστε με να δείξω πόσο αδύναμη είμαι
Σήμερα για μία και μοναδική φορά αφήστε με να είμαι εγώ.

Και ύστερα πάλι θα χαμογελάσω.
Και θα σπαράζω από μέσα μου
Για όλα αυτά τα χρόνια
Για όλες τις στιγμές που δεν.

Μα σήμερα μη μου μιλάτε άλλο.
Και θα υποκριθώ πως τόσα χρόνια χόρτασα ηρεμία.
Ακόμη και αν αυτό που στ' αλήθεια χόρτασα είναι σκατά.

Βάλτε μου ένα Χ και αφήστε με να πνιγώ.

Η ποτέ προετοιμασμένη

Ποτέ δεν στερεύεις απ' αγάπη.
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύεις πως αυτό ήταν,
πάει,
τέλος,
ότι ζήσαμε ζήσαμε φιλαράκο!
Κι όμως
στο λέω εγώ πως πάντα κάποιος θα περιμένει στη γωνιά.
Όχι στην απέναντι γωνία,
όοοοχι δεν είναι δα και τόσο εύκολα τα πάντα...
Αν ήταν εύκολα άλλωστε θα ήταν και αφόρητα βαρετά..
Το λοιπόν κάποιος θα περιμένει σε μια γωνιά καλά κρυμμένη από όλους και από όλα.
Και ένα βράδυ που εσύ όλο και κάποιο βάρος θα νιώθεις,
από τον κόσμο,
την κοινωνία,
τους φίλους που σε πρόδωσαν,
αυτούς που πρόδωσες εσύ,

Ένα τέτοιο βράδυ θα βγεις αργά έξω για λίγο αέρα,
γύρω στις 4 και 34 λεπτά ,
ναι κάπου εκεί.
Και κάποιος θα σου σφυρίξει:
"Εδώ ήμουν."
"Εδώ την έστησα για σένα."
"Στην έφερα όταν εσύ λιγότερο πρόσεχες..."
Και εσύ ή θα δεχτείς,
και θα βουτήξεις σε νέες περιπέτειες
(τώρα που είναι και η ευκαιρία),
ή θα σκουντουφλήσεις πάνω του και θα το προσπεράσεις,
γιατί:
Ποιος χρειάζεται αγάπες;
Για ποιους είναι οι αγάπες;
Για του αδύναμους;
Για τους ανόητους ,
τους μη προετοιμασμένους;
Για μένα είναι η αγάπη μάτια μου.
Την αδύναμη,
την ανόητη,
την ποτέ προετοιμασμένη!

Έτσι είμαι

Εκνευριστική
Υπερβολική
Απαισιόδοξη
Αδιάλλακτη
Κακότροπη
και
Δεικτική.
Αχάριστη
και
Κακομαθημένη.
Αλλά
ΦΟΒΑΜΑΙ.
Και όσο γίνομαι όλα αυτά...
Να ξέρεις πως νιώθω και πολλλα...

Έτσι μου 'ρχεται

Έτσι μου 'ρχεται
μια μαύρη σημαία να κρεμάσω
απ' το παράθυρο.

Με προσποιητές ανάσες
προσποιητά να ζήσω.

Με κόκκινες κλωστές
στα δάχτυλα
να κάνω πως θυμάμαι..

Αυτά που ξεχνώ

Είναι πάντα τα καλύτερα.

Τα πιο μεγάλα
Τα πιο δυνατά συναισθήματα.

κι όμως

η λήθη
{πάντα}
έρχεται

σιγή

Η ντροπή που ο κόσμος δεν νιώθει
με κατακλύζει
Δεν θέλω πλέον να σε δω ,
να σ'ακούσω να μιλάς ,
να γελάς ,
σιγή.
Το αιώνιο σκοτάδι είναι φως.

Is This The end?

Λοιπόν δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να γράψω και τι πρέπει να αποφύγω να αναφέρω.
Αλλωστε ποιόν ενδιαφέρουν αυτά που μου συμβαίνουν;
Όπως και να έχει λόγο αντοχών που δεν έχω πλέον ήρθε η ώρα να σταματήσω αυτό το μπλογκ τουλάχιστον προς το παρόν....
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω όταν τόσα πολλά άλλα μου συμβαίνουν...
Ελπίζω να ξυπνήσω αύριο και όλα να είναι απλώς υπέροχα
και να ανεβάσω ένα καινούργιο ποστ.
Όλα περνάνε κάποια στιγμή έ;

Ευχαριστώ όλους όσους σπατάλησαν το χρόνο τους διαβάζοντας όσα έγραψα τον τελευταίο χρόνο. Ελπίζω τουλάχιστον ένας να ένιωσε ακριβώς αυτά που ήθελα να μεταφέρω μέσω των γραφόμενων μου.

ΥΓ φέτος τα χριστούγεννα ήθελα να από τον άη βασίλη να με κάνει τη Λόρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι...

Γεια σας