Δυο τελείες.

Γαμώτο.
Πονάει.

The Cat Person Vol.2 "Life"

Είμαι η μεγαλύτερη κόρη μιας εξαμελούς οικογένειας.
Μεγάλωσα και μεγαλώνοντας μεγάλωνα και τα αδέλφια μου.
Η σχέση της οικογένειάς μου με τα ζώα είναι κάτι περισσότερο από άριστη.
Μεγάλωσα και μεγαλώνοντας είχα δίπλα μου σκύλους, γάτες, άλογα, παπαγαλάκια, ψάρια και λοιπά αγαπημένα πλάσματα.
Όταν πριν περίπου δέκα μήνες βρήκαμε στα σκουπίδια τη Nalla και την Πανδώρα,
δεν φανταζόμουν το τι θα μου διδάξουν.
Έχω πιάσει πολλά νεογέννητα μωρά στα χέρια μου, αλλά το τι σημαίνει γέννηση, δημιουργία ζωής, ίσως να μην το κατάλαβα ακόμη απόλυτα, αλλά το ένιωσα σε μεγάλο βαθμό πριν δύο περίπου μήνες.
Η Nalla μου έγινε μανούλα.
Η Nalla μου που ένα μωρό είναι και η ίδια, έκανε μωρά.
Ένα τόσο υπέροχο πλάσμα έβγαλε από μέσα του άλλα τέσσερα υπέροχα μικροσκοπικά πλασματάκια.
Και τα κράτησε ασφαλή, ζεστά, χορτάτα.
Μια γάτα που λίγες ώρες μετά τη γέννησή της πετάχτηκε στα σκουπίδια, οδηγούμενη από ένστικτα,
τα έκανε όλα σωστά.
Δεν είναι πως δεν ήξερα πως έτσι θα γίνει. Είναι που πρώτη φορά γίνομαι μάρτυρας, ζώντας μαζί με τα θαυματάκια αυτά.
Η Clara, ο Akita, ο Nallaki jr και ο Snake είναι τέσσερα μικρά θηριάκια.
Καλως ήρθατε στον κόσμο των μεγάλων θηρίων.

1. Η Clara.

2. O Akita.

2. O Nallaki jr

4. O Snake

Παράνοια με γεύση ουίσκι.

Γαμώτο μου έχεις λείψει τόσο πολύ.

Εσύ και η ιδέα σου.

Όλα σου.

Ο περίεργος, εφηβικός, ενθουσιώδης τρόπος που μιλούσες,

αυτά που έλεγες,

ο σειρά που έβαζες τις λέξεις.

Τα δάχτυλά σου,

τα υπέροχα δόντια σου,

ο τρόπος που με κοιτούσες,

ο τρόπος που με έκανες να σε κοιτάω.

Είσαι ότι πιο κοντινό έχω νιώσει σε έρωτα.

There was something there.

There could be something.

I think it could be something.

Me and you.

Ακούγεται σαφώς πολύ λιγότερο μελό στα αγγλικά.

Αλλά πάλι μπορεί όλα αυτά να είναι μόνο μια ιδέα μου.

Μια ιδέα και πολύ ουίσκι.

Πράγμα που με κάνει να αναρωτιέμαι ποιος πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού;

Και επίσης, να γιατί κανείς δεν πίνει ουίσκι στη μέση του καλοκαιριού.

Γράφω και θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο καφωδείων ελληνικό που μου είπες για τα μειλ που σου έστελνε η Ελένη και πόσο δύσκολο ήταν να τη βγάλεις από τη ζωή σου γιατί εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Και αλήθεια δεν θέλω να γίνω μια Ελένη που σου στέλνει μέιλ και σε κουράζει.

Αλλά δεν μπορούσα να μη σου στείλω. Δεν το κάνω για να με πάρεις αύριο τηλέφωνο και να μου πεις ότι σου λείπω,  ούτε για να μου στείλεις ένα μήνυμα και να μου πεις να μη σε ξαναενοχλήσω.

Το κάνω γιατί οφείλω να πω κάποια πράγματα που ένιωσα και νιώθω.

Θα ήταν μεγάλη υποκρισία να μη σου πω,

Πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που με κάνει να ξεστομίσω αυτή τη λέξη,

μου πήρε 22 χρόνια να ερωτευτώ, ήθελα να το ξέρεις.

Ακόμη και έτσι.

Ακόμη και με την ιδέα σου.

Μπόρεσα να μας φανταστώ.

Μπορεί να σου ακούγεται αστείο ή γελοίο αλλά με σένα μπόρεσα να μας φανταστώ για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Υπήρξε κάτι γαμώτο.

Υπήρξε, τουλάχιστον από τη μεριά μου. 

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά θα χάσω την ουσία οπότε…

Καληνύχτα.

Ρυάκια και Χείμαρροι.

Μικρά ρυάκια συναισθήματος 

γεννιούνται στο σώμα μου

και με αργές, ψιθυριστές φωνούλες μου μιλάνε.

ΕρωτόλογαΒρισιέςΕρωτόλογαΒρισιέςΕρωτ

Κι ύστερα χείμαρροι  γίνονται

και γραμμές σκάβουν πάνω μου.

ΣεθέλωΔενπρέπειτόσοΣεθέλωΔενπρέπειτόσοΣεθέλωΔεν

Δεν εκρέουν τα πάντα στη θάλασσα.

Το ξέρω.

Το ξέρω όταν σκέφτομαι την πραγματικότητά μας.

Μερικές φορές χρειάζεται κάτι πιο απέραντο 

από μια θάλασσα,

από έναν ωκεανό,

να χωρέσει 

τα ρυάκια και τους χειμάρρους μας. 

.

Έχεις εμένα για hero!!! μου είχες πει παλιομαλάκα.

Η ποτέ προετοιμασμένη

Ποτέ δεν στερεύεις απ' αγάπη.
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύεις πως αυτό ήταν,
πάει,
τέλος,
ότι ζήσαμε ζήσαμε φιλαράκο!
Κι όμως
στο λέω εγώ πως πάντα κάποιος θα περιμένει στη γωνιά.
Όχι στην απέναντι γωνία,
όοοοχι δεν είναι δα και τόσο εύκολα τα πάντα...
Αν ήταν εύκολα άλλωστε θα ήταν και αφόρητα βαρετά..
Το λοιπόν κάποιος θα περιμένει σε μια γωνιά καλά κρυμμένη από όλους και από όλα.
Και ένα βράδυ που εσύ όλο και κάποιο βάρος θα νιώθεις,
από τον κόσμο,
την κοινωνία,
τους φίλους που σε πρόδωσαν,
αυτούς που πρόδωσες εσύ,

Ένα τέτοιο βράδυ θα βγεις αργά έξω για λίγο αέρα,
γύρω στις 4 και 34 λεπτά ,
ναι κάπου εκεί.
Και κάποιος θα σου σφυρίξει:
"Εδώ ήμουν."
"Εδώ την έστησα για σένα."
"Στην έφερα όταν εσύ λιγότερο πρόσεχες..."
Και εσύ ή θα δεχτείς,
και θα βουτήξεις σε νέες περιπέτειες
(τώρα που είναι και η ευκαιρία),
ή θα σκουντουφλήσεις πάνω του και θα το προσπεράσεις,
γιατί:
Ποιος χρειάζεται αγάπες;
Για ποιους είναι οι αγάπες;
Για του αδύναμους;
Για τους ανόητους ,
τους μη προετοιμασμένους;
Για μένα είναι η αγάπη μάτια μου.
Την αδύναμη,
την ανόητη,
την ποτέ προετοιμασμένη!

Maybe I'm too young to keep good love from going wrong

Όταν σε συναντήσω , θα βρίσκομαι λίγα βήματα μακριά σου. Εσύ θα με κοιτάξεις και συγκαταβατικό χαμόγελο θα σχηματιστεί στα χείλη σου. Θα μου μιλήσεις.
Πρώτα σαν καλός φίλος, για πράγματα ασήμαντα, μικρά, που περνούν απαρατήρητα και ύστερα θα καταλήξουμε να μαλώνουμε για το ίδιο, συνεχώς επαναλαμβανόμενο θέμα.
Θα με ρωτήσεις πάλι γιατί; Γιατί εκεί που πας να βάλεις σε μια σειρά τη ζωή σου, τις σκέψεις σου, όλα, γιατί τότε εμφανίζομαι εγώ και καταστρέφω την ηρεμία για την οποία εσύ προσπάθησες;
Εκείνο το βράδυ που ήρθες και ζήτησες να σου ανοίξω έναν υπολογιστή και που αργότερα μείναμε οι δυο μας μέσα στο μαγαζί, εκείνο το βράδυ που μου πέταξες ακόμη ένα γιατί, την είχα την απάντησή σου. Ήταν στην άκρη των χειλιών μου. Με έκανε να ντρέπομαι και μόνο η σκέψη της αλλά την ήξερα…
Δεν μίλησα, μόνο έσκυψα το κεφάλι, θυμάσαι;
Και εσύ κουρασμένος από τα καμώματά μου, είπες για ακόμη μια φορά αντίο στην κοπέλα που πάντα έχει κάτι να πει για όλα , και που όμως εκείνη τη φορά ήταν σαν να είχε μεταμορφωθεί σε χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα.
Θα στη δώσω τώρα την απάντηση όμως… Τώρα που δεν βρίσκεσαι απέναντί μου , που δεν χρειάζεται να σε αντιμετωπίσω.
Όλα τα έκανα δεν ξέρω για ποιο λόγο.
Κάθε δευτερόλεπτο αλλάζω άποψη, είμαι έτοιμη να κάνω άλλες επιλογές και μετά πάλι μετανιώνω τα πάντα και ξαναγυρνάω και ξαναγυρνάω σε παλιές υποσχέσεις στον εαυτό μου και όλα πάλι από την αρχή.
Η βλακεία μου είναι κύκλος.
Ήμουν έτοιμη να σου πω πως θέλω να είμαστε μαζί και την επόμενη στιγμή το είχα ξανά μετανιώσει.
Ξέρεις μονάχα πως λειτουργώ;
Όταν δεν μου δίνονται επιλογές.
Τότε κάνω κάτι σωστό και αυτό γιατί κάποιος άλλος έχει επιλέξει για μένα. Όλες τις άλλες φορές τα κάνω απλώς σκατά.
Και ξέρεις τι είναι αυτό που στ’ αλήθεια μου χρειάζεται;
Ένα χαστούκι.
Μπας και αλλάξει θέση κάτι μέσα στον εγκέφαλό μου και συνειδητοποιήσω πως με τις αποφάσεις που εγώ παίρνω τόσο αψήφιστα, πληγώνω κόσμο.
Δεν είμαι κακός άνθρωπος, αλήθεια δεν είμαι. Είμαι ανώριμη , ναι. Είμαι άμυαλη, ναι.
Και έχεις δίκιο.
Είμαι ικανή να κάνω τα πάντα για να πετύχω αυτό που έχω βάλει στο κεφάλι μου.
Θα μου πεις: “ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις…”
Και πάλι θα έχεις δίκιο. Και εσύ και ο Πάουλο Κοέλο, που έτυχε και είπε και δυο σωστά πράγματα ανάμεσα στις τόσες σαχλαμάρες….

Εγώ απλώς θα πω κάτι άλλο , που και αυτό κλεμμένο είναι αλλά από κάποιον πραγματικά πολύ μεγάλο.
“Maybe I’m too young to keep good love from going wrong”

Για Σένα

Μην κλαις άλλο.
Μη σπαταλάς τη βροχή σου.
Ποτίζεις τη θλίψη,
ποτίζεις τον πόνο σου μονάχα.

Να λυπάσε για τους ανεκπλήρωτους πόθους.
Όχι για τις αγάπες που σε άγγιξαν.
Και αυτή σε άγγιξε.
Το ξέρω.
Σε θυμάμαι να μιλάς τραγουδιστά,
όπως μιλάς όταν το μυαλό δεν προλαβαίνει να σκεφτεί
και οι λέξεις τρέχουν αβίαστα από το όμορφο στόμα σου.
Μιλούσες για την αγάπη αυτή.
Εσύ θυμάσαι;

Υπάρχει ακόμη μέσα σου
εκείνη η διάθεση...
Η διάθεση να νιώσεις τα όμορφα πράγματα,
Η διάθεση να αναπνεύσεις...

Απλώς κλείσε τα μάτια
και ονειρέψου
αυτά που θα έρθουν αργότερα,
αυτά που θα έρθουν όταν πια
δεν θα ποτίζεις τους πόνους σου με δάκρυα,
παρά μονάχα τις χαρές με γέλια.

Σ' αγαπώ

Το Πάντα Τέλειωσε

Αχ οι αγάπες
άμορφες μάζες ,
κουβάρια
από πόνους και πόθους
από λύπες και χαρές...
Οι χαρές πάντα λιγότερες.

Για τις πράξεις που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν
για τα λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν
από φόβο
μη και τρομάξουν ο ένας τον άλλο
και φύγουν πιο μακριά
από ότι ήδη ήταν...

Λες και θα 'χε σημασία πλέον,
λες και οτιδήποτε θα'χε σημασία πλέον...

Μόνο έκλεισαν και οι δυο τα μάτια
κι ύστερα ψιθύρισαν
"Το πάντα τέλειωσε...
...Ποτέ άλλοτε!"

Αλχημίες Θανάτου

Κάθε μέρα ξεχνάς και κάτι.
Σου διαφεύγουν ακόμη λες , λεπτομέρειες.
Ανία είναι
ή μήπως άνοια;
Από αυτή , τη γεροντική.

Κατά βάθος
το παλέυεις μοναχός σου
Να ξεχάσεις όσα σε παιδεύουν.
Να εκνευρίσεις προσπαθείς τις μνήμες σου
μπας και καταφέρεις να προχωρήσεις.
Λίγο μακρύτερα
μα και λίγο πιο αργά.
"Για σιγουριά."

Με ποιό ναρκωτικό σβήνες γρηγορότερα;
Το ψάχνεις αδώ και χρόνια
δοκιμές κάνεις,
σαν άλλος αλχημιστής θανάτου.
Μα ακόμη να καταλήξεις σε μιαν απάντηση.
Γιατί στ΄αλήθεια
το πιο σίγουρο ναρκωτικό
είναι η αγάπη.
Μα ούτε που σου πέρασε από το νου.

/

Σε άφησα να ξαπλώσεις στο κρεβάτι μου
Δίπλα μου
Όλο το βράδυ

Μα ήσουν ξένος
Και ξένος έμεινες

Και ύστερα

Κοιμήθηκα αγκαλιά με τη μυρωδιά σου
Ρούφηξα κάθε ίχνος της από το μαξιλάρι
Μέχρι που χάθηκε.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ
Σαν να μην υπήρξες ποτέ

Μικρή άθλια γυναίκα έγινα,
Μα έκανα πως το παραβλέπω.

Και για μια στάλα μυρωδιάς ακόμη,
Θα ξαναγινόμουν.
Μια άθλια μικρή γυναίκα.
Για σένα.

Σ’αγαπώ μα
Άντε και γαμήσου.


(έχω πρόβλημα συγκέντρωσης
και πρόβλημα γενικώς
και σε αντιπαθώ για αυτό -το "μισώ" δεν μπόρεσα να το ξεστομίσω-
και για πολλά άλλα)

τα ποιήματα χωρίς τίτλο είναι πιο πιασάρικα

Απόπειρες θανάτου
Παρακαλετά λόγια
Μάγουλα μουσκεμένα,
Από πάθος τραγικό.

Κόκκινα σημάδια.
Στους λαιμούς,
Στα στήθια ,
Στις κοιλιές.

Αγάπη δραματική
Σαν κι αυτή των θεατρίνων

Κολλητικές αρρώστιες.
Του νου,
Της ψυχής,
Του σώματος σπάνια.

Μη βιάζεσαι να θρηνήσεις.
Ονόματα είναι
Και
Επαναλαμβάνονται
Εις τους αιώνες των αιώνων.

Τις μυρωδιές μονάχα ν’ αγαπάς,
Αυτές σε παρατούν
Φεύγουν
Και δεν γυρνάνε πίσω.

Κάθε μέρα σ΄αγαπώ και πιο λίγο

Κάθε μέρα
σ' αγαπώ και πιο λίγο...
Για την υποκρισία που μου προσφέρεις...
Για τα αναλγητικά που με ταΐζεις...
και ας μην υπάρχει πόνος
ούτε καν μικρός,
στο σώμα μου,
παρά μόνο στο μυαλό.
Και σε εκείνο το μικρό πραγματάκι
που κάποιοι λένε πως ζυγίζει μονάχα 21 γραμμάρια.

Κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο...
Που ανακατεύεις την ανήσυχη λογική μου...
Που μου δανείζεις τις μαύρες σκέψεις σου...
Άλλοι τις λένε μπλε
μα τι σημασία έχει,
θα μου πεις;

Κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο...
για το λίγο σου
και για το πολύ που σπαταλάω.

Και κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο
παθιασμένα
μα πάντα εγωκεντρικά.
Δε βαριέσαι...
εμείς να είμαστε καλά!

Κάθε μέρα
σ΄αγαπώ και πιο λίγο
και έτσι περνάν οι μέρες
και νομίζω πως ξεχνώ
πως κάποτε σ΄αγαπούσα πολύ...

Ξεχνάω γιατί δίνομαι
και τι εισπράττω.

Σ' αγαπώ γιατί...

Σ' αγαπώ γιατί όποτε σε σκέφτομαι δακρύζω...
Γιατί τώρα που δεν υπάρχεις πια σκέφτομαι διαφορετικά το αύριο και φοβάμαι...
Σ' αγαπώ γιατί με ωρίμασες.
Γιατί δεν με κατέκρινες ποτέ , ίσως γιατί δεν μπορούσες.
Σ' αγαπώ γιατί στα όνειρά μου έχεις μορφή ήλιου...
Σ' αγαπώ γιατί ΉΣΟΥΝ ήλιος!
Σ' αγαπώ που πέντε χρόνια μ' αγαπούσες
...και μ' αγαπάς ακόμα...
Σ' αγαπώ γιατί κατάφερες να με κάνεις να σου μοιάσω...
Σ' αγαπώ γιατί το παίζω σκληρή και δεν θέλω να κλαίω ,
μα τώρα το κάνω χωρίς να με ενοχλεί...
Σ' αγαπώ γιατί ακόμα και τώρα μου δίνεις δύναμη
να συγχωρώ τον εαυτό μου που σε κατέστρεψα...
Σ' αγαπώ γιατί λυτρώνεις τις τύψεις μου...
Σ' αγαπώ γιατί θυμάμαι ακόμη τα μάτια σου
Και κάθε φορά που θυμάμαι τα μάτια σου
Σ' αγαπώ πάντα!

μικρές πράσινες θάλασσες

Διάβασα για μικρές πράσινες θάλασσες
και απόρησα
με πείσμα
με το πείσμα
δικό μου
δικό σου
όλων μας

Διάβασα για μικρές πράσινες θάλασσες
και αγάπησα λίγο περισσότερο
εσένα
εμένα
και.

Διάβασα για μικρές πράσινες θάλασσες
και ερωτεύτηκα
τα βότσαλα
την άμμο
που πατάς
εσύ
και εγώ
πριν.

Το χιόνι

Πέρασα όλη μου τη ζωή
με την έντονη αίσθηση της έλλειψης και της απώλειας,
υποφέροντας σαν τραυματισμένο ζώο.

Αν δε σ'αγκάλιαζα τόσο σφιχτά,
ίσως να μη σε θύμωνα στο τέλος,
κι ίσως να μη γύριζα εκεί απ' όπου άρχιζα
έχοντας χάσει την ισορροπία που πέτυχα {...}

Τώρα νιώθω πάλι μέσα μου
την ίδια ανυπόφορη αίσθηση
της απώλειας και της εγκατάλειψης
και ματώνω από παντού.

Καμιά φορά σκέφτομαι
ότι αυτό που μου λείπει
δεν είσαι εσύ,
είναι όλος ο κόσμος.



-Ορχάν Παμούκ-
"Το χιόνι"

...

Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ

Σ'αγαπώ

Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
Σ'αγαπώ
.-

Τα αμύγδαλα

Η αγάπη είναι σαν τα αμύγδαλα.
Δεν μαρέσουν.
Αλλά αν δω κάποιον να τα τρώει ζηλεύω....

Και πέφτω με τα μούτρα.

Και τσακ να σου και το πικρό. Είναι μπλιαχ.
Υπόσχομαι πως δεν θα ξαναφάω αμύγδαλα.
Άφτερ ολ δεν μου αρέσουν βρε αδερφέ.... οχουυ

Μη τρώτε αμύγδαλα ρε παδιά ζηλεύω... μη.

Υ.Γ. Η εικόνα είναι άσχετη αλλά παρόλα αυτά δική μου.