μικρές πράσινες θάλασσες

Διάβασα για μικρές πράσινες θάλασσες
και απόρησα
με πείσμα
με το πείσμα
δικό μου
δικό σου
όλων μας

Διάβασα για μικρές πράσινες θάλασσες
και αγάπησα λίγο περισσότερο
εσένα
εμένα
και.

Διάβασα για μικρές πράσινες θάλασσες
και ερωτεύτηκα
τα βότσαλα
την άμμο
που πατάς
εσύ
και εγώ
πριν.

Μου φαίνεται πως κάτι τρέχει

Μου φαίνεται πως κάποια βράδια
Άστρα απλώνουν τα χέρια τους
Ν΄αγγίξουν τα σύννεφα
Τ΄ακούω καθώς ανασάνουν
Πάνω απ΄το κεφάλι μου

Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου
Το φως που εκπέμπουν
Μα το μόνο που θυμάμαι
Είναι σκοτάδι.
Κι όταν ο φόβος με κυριεύει
Ένα χέρι δεν έχω ν΄αγγίξω
Και να με συνεφέρει

Μου φαίνεται πως κάποια βράδια
Νιώθω τη θάλασσα να τρέμει
Όχι σεισμός ή κάτι τέτοιο
Μα σαν ρίγος να τη διαπερνά
Καθώς μαντεύει αν από αγάπη κάνω ότι κάνω
Αγάπη για μένα ή για κείνον
που το χέρι του ποτέ δεν μ΄άφησε ν΄αγγίξω.

Κι όταν τα μάτια μου βλέπουν
Ότι πραγματικά πρέπει να δουν
Είναι αργά , πολύ αργά
Κι η μουσική χαμηλώνει
Και όλα σβήνουν
Και είναι αργά , πολύ αργά
Για να τ΄αλλάξω.

Ψάχνουμε μάζι;

Ψάχνω απεγνωσμένα μια λέξη για να πιαστώ.
Να μπορέσω να αραδιάζω τις ιστορίες μου
και
να
κρυφτώ από τον κόσμο .

Πέρυσι έκανα όνειρα.
Φέτος κάνω υπομονή.
Υπομονή με τον εαυτό μου πρωτίστως

Μικρός και καταπιεσμένος
Ορκισμένος εχθρός του πάντοτε.

Ώρες ώρες με πιάνει μια θλίψη
Για αυτό που δεν μπορώ να γίνω.

Κι άλλες ένα σφίξιμο
σαν από έρωτα
Που είμαι αυτό που είμαι.

Μου δίνω τρεις λέξεις διορία.
Και μετά τέλος.
Όχι από αυτό που κλείνει έναν κύκλο.
Από το άλλο.
Το λιγότερο τελεσίδικο.
Λιγότερο τελεσίδικο τέλος.
Λογική.
Υπέρμετρη.
Κάθε.
(πάσχει από νόμους
και αυτόβουλες πράξεις)

Ένας Σατανάς Κανονικός

Θυμήθηκα σήμερα πως όταν ήμουνα μικρή
και τα γόνατα μου ήταν γεμάτα γρατσουνιές και "οικόπεδα"
και ακόμη έπαιζα κάθε απόγευμα στη γειτονιά με όλα τα άλλα πιτσιρίκια
ήμασταν πεπεισμένοι πως υπάρχουν τετράφυλλα τριφύλλια
Ήταν κάτι σαν κυνήγι θησαυρού...
Ήμουν σίγουρη πως κάποια στιγμή θα βρω ένα και τότε θα γίνω ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου ολάκερου.

Όταν ήμουνα μικρή
και τα γόνατα μου ήταν γεμάτα οικόπεδα ,
ήμουν ένας διάβολος κανονικός.

Μια άνοιξη που τα λουλούδια μόλις είχαν αρχίσει να ανθίζουν
και εγώ έτρεχα με τα κοντομάνικα και ας έκανε κρύο ακόμη,
μάτιασα κάτι χρυσάνθεμα στον κήπο του γείτονα.
Τόσο πολύ μου άρεσαν που αυτομάτως τα έκανα ισάξια των τετράφυλλων τριφυλλιών.
Σαπουνάκια τα λέγαμε τότε , όχι χρυσάνθεμα.
Τα μάδησα όλα....
Δεν άφησα ούτε ένα ανθάκι.
Ένα βάρβαρο μικρό σατανάκι.
Αυτό ήμουν.
Ο γείτονας που είχε έναν υπέροχο κήπο (δεν κατάφερα να του τον ρημάξω ολόκληρο)
ποτέ δεν έμαθε ποιος ήταν ο κακοποιός που κατέστρεψε το όμορφο λουλούδι του...

Μια άλλη φορά βρήκα ένα χρυσό σπρέι στην αποθήκη του σπιτιού μου
δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και τις γιρλάντες που άφηναν παντού χρυσόσκονη και εκνευριζόταν η μάνα μου.
Το μόνο που ήξερα να γράφω τότε ήταν η αλφαβήτα και αυτή μισή.
Πήρα λοιπόν το υπέροχο χρυσό σπρέι
και ξεκίνησα από την αυλόπορτα μας συνεχίζοντας στον τοίχο δίπλα.
Α μεγάλο , α μικρό
Β μεγάλο , β μικρό
Δυστυχώς αυτή τη φορά υποψιάστηκαν ότι εγώ την είχα κάνει τη δουλειά οπότε δεν την έβγαλα καθαρή...

Η γιαγιά μου πάντα απορούσε από ποιόν πήρα...
αντί να κάτσω να παίξω με κούκλες εγώ έτρεχα και έπαιζα "γερμανικό" ποδόσφαιρο με τα αγόρια.
Κορίτσι πράμα μου έλεγε.
Έλα να μείνεις μαζί με τη γιαγιά ένα μήνα και να σε κάνει μια μικρή νοικοκυρούλα.
Τόσες φορές μου το έχει πει αυτό όσο ζω που μου έχει δημιουργήσει ψυχολογικό...
Ακόμη και σήμερα είμαι μια τεράστια ακατάστατη γυναίκα.
Και η γιαγιά ακόμη λέει
Δεν θα σε πάρει κανένας εσένανε...
Δεν έχεις που δεν έχεις προίκα
δεν είσαι και νοικοκυρά....

Τώρα που ξεκίνησα όλο αναμνήσεις μου έρχονται στο μυαλό...

Για ντουβάρια που είχαμε γκρεμίσει όοολα τα σκατόμωρα μαζί και είχαμε μεταφέρει τις τεράστιες πέτρες του στη μέση του δρόμου για να σταματήσει όποιο αυτοκίνητο περνάει και να το ληστέψουμε..

Μια άλλη φορά είχα πάει σε ένα μαντρί.
Κανονικό μαντρί.
Με αρνάκια και τράγους
και κοπριά που μύριζε και έκανα γκριμάτσες
και τσομπανόσκυλα που είχαν το πιο απαλό τρίχωμα
και ήταν πιο ήρεμα από ψάρι σε γυάλα.
από εκείνο το μαντρί πήρα ενθύμιο.
Δύο κερατάκια από κατσικάκι.
Ζεστά ακόμη.
Τα κρατούσα και περπατούσα με καμάρι.
Πόσο θα άρεσαν στη μαμά σκεφτόμουν.
Μου απαγόρεψαν να βγω από το σπίτι για μία βδομάδα
και δεν με ξανά άφησαν να πάω σε μαντρί
ή στάβλο.
Τα κερατάκια πετάχτηκαν φυσικά και η μάνα μου έγινε χορτοφάγος....

κοντά στο σπίτι μου
υπήρχε ένα άλσος που παλιά ήταν και στρατόπεδο.
Εκεί πολλοί πήγαιναν και έδεναν τα άλογα τους και τα άφηναν για λίγο.
Πολλά απογεύματα πέρασα δίπλα σε όμορφες άσπρες φοράδες να τις ταΐζω μήλα και να προσπαθώ να μιμηθώ το χλιμίντρισμα τους.

Τώρα μετά από τόσα χρόνια δεν πλησιάζω λιγότερο από δύο μέτρα άλογο.
Τα φοβάμαι..
Τότε όμως ανίδεη τελείως...
Νόμιζα πως όλα τα άλογα είναι η καλόκαρδη Μαύρη Αστραπή ....

Πέρασαν τα χρόνια
και πλέον άλογα δεν έχει σε εκείνο το παλιό στρατόπεδο...
Ούτε άλσος θα υπάρχει σε λίγο.
Ανάπλαση και κοινοτικά προγράμματα μπήκαν στη μέση.
Και ο γείτονας πλέον έχει ψηλή περίφραξη για να μην μπορεί κανείς ούτε να ματιάσει τα σαπουνάκια του.
Η αυλόπορτα πάει.
Και η αυλή μαζί....

Ωραία ήταν τότε
που ήμουν ένας σατανάς κανονικός...

ΥΓ οκ η φώτο είναι πολύ πριν γίνουν όλα όσα λέω αλλά είμαι πολύ γκάνγκστα νομίζω και ΕΠΡΕΠΕ να την ανεβάσω

Πρωτοχρονιάτικο (η καθυστέρηση προσωποποιημένη)

Ακολουθεί ένα ποστ ατέλειωτης γκρίνιας.
Παρακαλούνται οι γονείς να απομακρύνουν τα ανήλικα από τις οθόνες (TFT και μη)

Διαβάζω εφημερίδες , επετειακά τεύχη περιοδικών και απορώ. Τελικά το μεγάλο κλισέ "Οι Έλληνες εύκολα ξεχνούν" , είναι αλήθεια.
Διάβασα στο Ε της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ,
"Το 2007 ήταν κατακόκκινο: στους δρόμους από τις σημαίες των φοιτητών και των εργαζομένων , στα δάση από τις φωτιές. Κι αυτοί που θα έπρεπε να είναι κατακόκκινοι από την ντροπή τους , σήμερα (πέρασε αυτό) θα μοιράζουν ανερυθρίαστα ευχές στο έθνος."
Και συνειδητοποιώ πόσο σωστό είναι αυτό που έγραψε η Δασκαλοπούλου (που μπάι δε γέι τη μπερδεύω συνεχώς με την Κανελλοπούλου.)
Στην Ελλάδα της ψευτιάς
στην Ελλάδα της ανεκτικότητας
στην Ελλάδα της μαλακίας...
Να με συγχωράτε για το γαλλικό , η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τη χώρα μου αλλά μονάχα όταν εθελοτυφλώ σε σχέση με ότι συμβαίνει γύρω μου.
Υποθέτω πως αυτό συμβαίνει και στα υπόλοιπα 10.000.000 Ελλήνων.
Εθελοτυφλούν για να μην αποτρελαθούν ή χειρότερα για να μη πιάσουν κανένα κουζινομάχαιρο και τη στήσουν έξω από τη Βουλή. (όχι ότι θα βρουν και κανέναν αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).
Είμαι πραγματικά περίεργη να μάθω πόσο θα συνεχιστεί αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Μας φτύνουν κατάμουτρα , μας φωνάζουν "σας δουλεύουμε αλλά είστε μεγάλοι μαλάκες για να αντιδράσετε" και εμείς απλώς συμφωνούμε σιωπηλά.
Ούτε που θέλω να με σκέφτομαι 80 χρονών (ας πω καλύτερα 50)
και τα ίδια ακριβώς πράγματα να συμβαίνουν. Εκτός και αν τελικά το πάρω απόφαση και μεταναστεύσω στην Κούβα.
Αηδιάζω με τους πολιτικούς που τόσο ξεδιάντροπα μας κοροϊδεύουν μα η αλήθεια είναι πως με εμένα θα έπρεπε να αηδιάζω. Δίνω βήμα στη σαπίλα.
Σάπιοι άνθρωποι που ζητούν από σάπιους πολιτικούς να χειριστούν ένα σάπιο σύστημα.
Μπούχτισα πια.
Μπούχτισα με τη δειλία.
Προφανώς τόσες πορείες , καταλήψεις , απεργίες δεν ήταν ικανές να φρενάρουν ένα μάτσο σκατανθρώπους.
ένα μάτσο εξουσιόκαβλους.
Μπούχτισα και είμαι 18
και γκρινιάζω σαν συνταξιούχα.
Έχει τελικά όρια αυτή η καημένη η υπομονή;
Και τι υπομονή να κάνεις όταν ξέρεις πως ο ουρανός μόνο πιο γαλανός δεν πρόκειται να γίνει με τόση μόλυνση.
Φέτος δε θα ευχηθώ ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος. Θα ευχηθώ καλό ξύπνημα.
Θα ευχηθώ να κουνήσουμε το κεφάλι μας δυο τρεις φορές για να δούμε αν κουδουνίζει που λέει και ο πατήρ μου. Να ΄ρθουμε στα συγκαλά μας και να τελειώσουμε ότι μας χαλάει.
Είναι αφύσικο στην τελική οι πολλοί να μην μπορούν να κάνουν ζάφτι τους λίγους.

πι ες 1 Όσοι θέλετε να μου στείλετε απειλητικά γράμματα επειδή σας χαλάω τη διάθεση μπορείτε να το κάνετε στο cohabi@hotmail.com

πι ες 2 Το πι ες 1 δεν ισχύει πλέον μιας και είμαι λίγο άκαιρη για αυτό το ποστ αλλά εγώ το γράφω (το πι ες 1 ντε) μπας και κερδίσω κάναν θαυμαστή και μου στείλει μέιλ να μου κάνει πρόταση γάμου μπας και δω άσπρη μέρα.

Κλεμ*

Τα όρια

Τα όρια του κόσμου μου
είναι αταίριαστα
με τα όρια των άλλων.

Επινοώντας
καινούργιες ,μικρές , ελεγειακές
ιστορίες
κάθε φορά ορθώνομαι λίγο περισσότερο
στην ωμότητα των πραγμάτων.

Αγαπώ εσένα για να έχω τη δύναμη
να αγαπώ εμένα μια στάλα περισσότερο.

Ξεχνάω επίτηδες την όψη του προσώπου σου.
Εξασκώ την επιλεκτική μου μνήμη πάνω σου
πιστεύοντας πως έτσι όλα θα είναι πιο εύκολα.

Και ας μην είναι...


Υ. Γ. Να τονίσω πως το παρολίγον τέλος αυτού του μπλογκ δεν έχει καμιά σχέση με ερωτική απογοήτευση.
Έμαθα στη ζωή μου τις συναισθηματικές συγχύσεις τέτοιου είδους να τις λύνω γράφοντας και όχι σταματώντας το γράψιμο.
Απλώς μερικές φορές , μερικά πράγματα είναι πάνω από όλα τα άλλα...
Χαίρομαι που δεν άντεξα πάνω από μία εβδομάδα... =)

Is This The end?

Λοιπόν δεν ξέρω τι ακριβώς πρέπει να γράψω και τι πρέπει να αποφύγω να αναφέρω.
Αλλωστε ποιόν ενδιαφέρουν αυτά που μου συμβαίνουν;
Όπως και να έχει λόγο αντοχών που δεν έχω πλέον ήρθε η ώρα να σταματήσω αυτό το μπλογκ τουλάχιστον προς το παρόν....
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω όταν τόσα πολλά άλλα μου συμβαίνουν...
Ελπίζω να ξυπνήσω αύριο και όλα να είναι απλώς υπέροχα
και να ανεβάσω ένα καινούργιο ποστ.
Όλα περνάνε κάποια στιγμή έ;

Ευχαριστώ όλους όσους σπατάλησαν το χρόνο τους διαβάζοντας όσα έγραψα τον τελευταίο χρόνο. Ελπίζω τουλάχιστον ένας να ένιωσε ακριβώς αυτά που ήθελα να μεταφέρω μέσω των γραφόμενων μου.

ΥΓ φέτος τα χριστούγεννα ήθελα να από τον άη βασίλη να με κάνει τη Λόρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι...

Γεια σας