Οι εποχές μου πέρασαν

Ήταν άνοιξη και νόμιζα πως ήξερα.
Νόμιζα πως τα σχέδια υπάρχουν,
δημιουργούνται για να υλοποιούνται.
Πως ένα τακτικό μυαλό,
βάζει τα πάντα σε τάξη και τα κάνει πραγματικότητα.

Κι ύστερα ήταν καλοκαίρι.
Δεν είμαι σίγουρη μα νομίζω πως ήταν καλοκαίρι.
Και σκεφτόμουν:
‘Να τώρα γράφω το άλφα
και δες όλα παίρνουν σχήμα σιγά-σιγά.

Και το φθινόπωρο…
Άλλαζα χωρίς να γνωρίζω αν όντως δημιουργώ αλήθειες,
ή αν απλώς ρίχνω τα φύλλα μου περιμένοντας το χειμώνα.

Ο χειμώνας
Ήρθε χωρίς προειδοποίηση
Και ήταν ο πιο δραστικός απ’ όλες τις εποχές!
Δεν με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη.
Απλώς χιόνισε και έβγαλε κρύο.
Και δεν υπήρχε πια η βούληση,
ήμουν απλώς ένα γυμνό δέντρο.
Μονάχα κλωνάρια που ψάχνουν τρόπο να προστατευτούν.

Ο χειμώνας.

Είναι το ωμέγα.
Το τέλος της αλφαβήτας
Δεν είναι η συνέχεια αριθμών που αγγίζουν το άπειρο.
Μία τελεία.

Ένα ανάπηρο ερωτικά 15άχρονο αγόρι

Είμαι ένα -ανάπηρο ερωτικά- 15άχρονο αγόρι.
Και όλα όσα πέρασα
Από έφηβη ακόμη
μέχρι να μάθω,
ποιές είναι οι τακτικές του έρωτα,
ποιά η γραμμή προσέγγισης,
ποιό το πρωτόκολλο,
αχρήστευσαν σε μία μέρα
σε μια στιγμή καλύτερα.
Και είμαι τώρα ένα –ανάπηρο ερωτικά- 15άχρονο αγόρι
Αδαής
Αδύναμη
Τα τείχη μου γεμάτα τρύπες
Χωρίς σχέδιο
Ξαναμμένη
Και μαζοχιστικά απολαμβάνω το καθένα από τα χαρακτηριστικά αυτά
Και μόνο κάποιες φορές αναρωτιέμαι
Θα κρατήσει αρκετά η έξαψη του καινούργιου;
Για πόσο θα αισθάνομαι ένα 15άχρονο αγόρι;
Έστω και αν είναι ένα ανάπηρο ερωτικά 15άχρονο αγόρι.

Αν ήμουν

Αν ήμουν μήνας θα ήμουν: Οκτώβρης, ο μήνας που τα φύλλα πέφτουν.

Αν ήμουν ημέρα την εβδομάδας θα ήμουν: Τρίτη, η μέρα που για κάποιους σημαίνει πολλά, η μέρα που οι περισσότεροι δεν προσέχουν καν.

Αν ήμουν ώρα της ημέρας θα ήμουν: Η ώρα λίγο πριν ξημερώσει. Η πιο σκοτεινή ώρα.

Αν ήμουν θαλάσσιο ζώο θα ήμουν: δελφίνι και θα έκανα αγώνες ταχύτητας με τα φέρυ.

Αν ήμουν οδηγία , θα ήμουν: Πιο δυνατά!

Αν ήμουν μια αμαρτία θα ήμουν: μοιχεία

Αν ήμουν ιστορικό πρόσωπο θα ήμουν:ο John Lennon πριν γνωρίσει τη Yoko Ono

Αν ήμουν πλανήτης θα ήμουν: ο Δίας, γιατί πάντα μου άρεσε η λέξη στα αγγλικά.

Αν ήμουν υγρό, θα ήμουν: πράσινο τσάι με άρωμα γιασεμί

Αν ήμουν λίθος θα ήμουν: όνυχας

Αν ήμουν δέντρο, θα ήμουν: φυλλοβόλο

Αν ήμουν πουλί, θα ήμουν: Κουκουβάγια

Αν ήμουν φυτό, θα ήμουν: κάκτος

Αν ήμουν καιρός, θα ήμουν: νεφελώδης

Αν ήμουν μυθικό πλάσμα, θα ήμουν: λυκάνθρωπος

Αν ήμουν μουσικό όργανο, θα ήμουν: Πιάνο

Αν ήμουν ζώο θα ήμουν: Σκύλος

Αν ήμουν χρώμα θα ήμουν: Ώχρα

Αν ήμουν συναίσθημα, θα ήμουν: προδοσίας

Αν ήμουν λαχανικό, θα ήμουν: Μπρόκολο ή ίσως κουνουπίδι.

Αν ήμουν ήχος, θα ήμουν: Το γέλιο του Sheldon

Αν ήμουν στοιχείο, θα ήμουν: Το νερό

Αν ήμουν τραγούδι, θα ήμουν: Come Together by The Beatles

Αν ήμουν βιβλίο θα με είχε γράψει: Orhan Pamuk

Αν ήμουν τρόφιμο θα ήμουν: Μακαρόνι

Αν ήμουν τόπος, θα ήμουν: η άκρη ενός λόφου μ θέα τη θάλασσα

Αν ήμουν γεύση θα ήμουν: Βανίλια

Αν ήμουν άρωμα, θα ήμουν: η μυρωδιά των μαλλιών σου

Αν ήμουν θρησκεία, θα ήμουν: Παγανιστική

Αν ήμουν λέξη θα ήμουν: κοτέτσι.

Αν ήμουν σημείο του σώματος, θα ήμουν: Γόνατο

Αν ήμουν έκφραση προσώπου, θα ήμουν: Κατσούφιασμα

Αν ήμουν μάθημα στο σχολείο, θα ήμουν: Λογοτεχνία

Αν ήμουν χαρακτήρας θα ήμουν: Ο γάτος του Σρεκ

Αν ήμουν σχήμα, θα ήμουν: Ρόμβος

Αν ήμουν αριθμός, θα ήμουν: Το 7

Αν ήμουν κόσμημα, θα ήμουν: Σκουλαρίκι για τα μύτη

Αν ήμουν έπιπλο θα ήμουν: Κουνιστή πολυθρόνα

Αν ήμουν αυτοκίνητο θα ήμουν: Κατσαριδάκι

Αν ήμουν ρούχο, θα ήμουν: Μαντίλι για το λαιμό

The Dangerous Breed

Αν και δεν συνηθίζω τέτοιου είδους ποστ, όταν μου ήρθε αυτό το μέιλ θυμήθηκα μια εκστρατεία πριν μερικά χρόνια υπέρ σκύλων "επικύνδύνης ράτσας" όπως πιτ-μπουλ , ροτβάιλερ κοκ.
Επειδή υπήρξα χρόνια ιδιοκτήτρια ράτσας της ομάδας 2 και λατρεύω όλα τα μολοσοειδή και γενικώς όλα τα σκυλιά , αποφάσισα να ποστάρω λοιπόν το παρακάτω.


If you are an owner of a dog that belongs to a 'dangerous breed' category and you also have a child or a visiting small child please take this as a warning.


Don't leave your dog with a small child unattended under any circumstances!!!


Only one little moment was enough for the following to happen.


See the photo below .....

....................
...............
...........
........
....
..

.

Ένας πολύ χαριτωμένος τρόπος για να ξανασκεφτούμε ποιός κινδυνέυει από ποιόν.
Και βεβαίως δεν εννοώ πως ο σκύλος κινδυνεύει από το μωρό της φωτογραφίας αλλά από τον άνθρωπο γενικώς ο οποίος παμπολλές φορές καταφέρνει να δημιουργήσει προβληματική συμπεριφορά στο σκύλο του και μετά αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του.

Οι Εποχές

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που λιγότερο συμπαθώ. Για την ακρίβεια απεχθάνομαι το καλοκαίρι, όπως συνήθως όλοι απεχθάνονται τον χειμώνα. Με αποδιοργανώνει. Είναι ο καιρός που απλώς περιμένω να περάσει γρήγορα για να καταφέρω να αναπνεύσω. Όταν όλοι ανυπομονούν να κάνουν τις διακοπές τους, να δουν φίλους, να χαλαρώσουν, εγώ κάνω ακριβώς το αντίθετο.
Νιώθω τόσο κενή.
Τόσο κενή που ώρες ώρες πιστεύω πως αυτό το κενό δεν είναι δυνατόν να γεμίσει με τίποτα.
Ποτέ.
Ίσως ξέρω γιατί δεν αντέχω το καλοκαίρι. Ή μάλλον ίσως ξέρω έναν από τους λόγους που δεν αντέχω το καλοκαίρι.
Όταν όλοι αφήνουν τις δουλειές , τις ασχολίες , την καθημερινή ρουτίνα πίσω για να ξεδώσουν, εγώ δεν έχω να αφήσω τίποτα. Για μένα δεν αλλάζει τίποτα. Με κάνει να αισθάνομαι τόσο άχρηστη αυτό.
Και ο χειμώνας.
Ο χειμώνας δεν μπορώ να προσδιορίσω αν έχει κάτι ευχάριστο ή αν αυτό που με τραβάει είναι το ότι μπορώ να κρυφτώ μέσα του και να έχω μια καλή δικαιολογία για αυτό.
Η σχολή , η μικρή διάρκεια της ημέρας , η μεγάλη πόλη, η δουλειά.
Και αυτόματα όλα μου φαίνονται τόσο μακρινά. Δεν είμαι αναγκασμένη να συμμετάσχω σε τίποτα πλέον. Είμαι μόνη μου. Όχι ότι αυτό είναι καλό. Ή κακό. Δηλαδή όπως το πάρει κανείς.
Καλό, κακό… τι λέξεις και αυτές. Κλείνουμε ολόκληρη την κοσμοθεωρία μας μέσα σε δυο τοσοδούλες γαμημένες λέξεις. Δυαδισμός my ass.
Η μοναξιά anyway δεν είναι πως με τρελαίνει σαν κατάσταση. Περισσότερο με ανακουφίζει η ηρεμία που είναι επακόλουθο της.
Και αφού σκεφτώ όλα τα παραπάνω δεν μπορώ παρά να καταλήξω επιτέλους στο συμπέρασμα πως το πρόβλημα το έχει ο ίδιος μου ο εαυτός που αποτυγχάνει παταγωδώς να τα βγάλει πέρα με οτιδήποτε. Με τον κόσμο γύρω μου , με μένα την ίδια με τη ζωή γενικότερα.
Ξεκινάμε αυτή τη ζωή ελπίζοντας.
Σίγουρα δεν λέω κάτι καινούργιο τώρα.
Το που καταλήγουμε είναι κάτι πιο σύνθετο.
Μάλλον καταλήγουμε να αποδεχτούμε το γεγονός πως η ελπίδα δεν ωφελεί.
Καταλήγουμε στο συμβιβασμό.
Ναι νομίζω πως η ζωή είναι συμβιβασμός. Και ο συμβιβασμός δεν είναι ευτυχία. Βλέπετε που το πάω έτσι;
Όπως και να έχει, όταν έρχεται η στιγμή και αντιλαμβάνεσαι πως ορισμένα κλισέ τελικά ισχύουν, κάτι αλλάζει μέσα σου.
Για κάποιους κάτι μικρό, για άλλους κάτι μεγάλο, που δεν μπορούν να χειριστούν.
Εγώ κατατάσσω τον εαυτό που στη δεύτερη κατηγορία.
Το γιατί, θα το ξέρατε αν με γνωρίζατε.
Ευτυχώς για σας δεν με γνωρίζετε και πιθανόν να μη με γνωρίσετε ποτέ. Ακόμη και εσείς που με ξέρετε.

Ένα Χ

Αυτό το γράμμα δεν έχει παραλήπτη.
Μου λείπεις εσύ
μα πάνω απ' όλα
μου λέιπω εγώ.
Λείπω εγώ από τη γαμημένη τη ζωή μου.

Αυτό το γράμμα είναι μια παράκληση.
Προς κάποιον που ακόμη δεν εμφανίστηκε μπροστά μου.
Προς ένα είδωλο που αντικρίζω κάθε μέρα στον καθρέφτη.

Και υπόσχομαι δεν θα κλαίω άλλο από αύριο.
Αλλά σήμερα αφήστε με να δείξω πόσο αδύναμη είμαι
Σήμερα για μία και μοναδική φορά αφήστε με να είμαι εγώ.

Και ύστερα πάλι θα χαμογελάσω.
Και θα σπαράζω από μέσα μου
Για όλα αυτά τα χρόνια
Για όλες τις στιγμές που δεν.

Μα σήμερα μη μου μιλάτε άλλο.
Και θα υποκριθώ πως τόσα χρόνια χόρτασα ηρεμία.
Ακόμη και αν αυτό που στ' αλήθεια χόρτασα είναι σκατά.

Βάλτε μου ένα Χ και αφήστε με να πνιγώ.

Η ποτέ προετοιμασμένη

Ποτέ δεν στερεύεις απ' αγάπη.
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύεις πως αυτό ήταν,
πάει,
τέλος,
ότι ζήσαμε ζήσαμε φιλαράκο!
Κι όμως
στο λέω εγώ πως πάντα κάποιος θα περιμένει στη γωνιά.
Όχι στην απέναντι γωνία,
όοοοχι δεν είναι δα και τόσο εύκολα τα πάντα...
Αν ήταν εύκολα άλλωστε θα ήταν και αφόρητα βαρετά..
Το λοιπόν κάποιος θα περιμένει σε μια γωνιά καλά κρυμμένη από όλους και από όλα.
Και ένα βράδυ που εσύ όλο και κάποιο βάρος θα νιώθεις,
από τον κόσμο,
την κοινωνία,
τους φίλους που σε πρόδωσαν,
αυτούς που πρόδωσες εσύ,

Ένα τέτοιο βράδυ θα βγεις αργά έξω για λίγο αέρα,
γύρω στις 4 και 34 λεπτά ,
ναι κάπου εκεί.
Και κάποιος θα σου σφυρίξει:
"Εδώ ήμουν."
"Εδώ την έστησα για σένα."
"Στην έφερα όταν εσύ λιγότερο πρόσεχες..."
Και εσύ ή θα δεχτείς,
και θα βουτήξεις σε νέες περιπέτειες
(τώρα που είναι και η ευκαιρία),
ή θα σκουντουφλήσεις πάνω του και θα το προσπεράσεις,
γιατί:
Ποιος χρειάζεται αγάπες;
Για ποιους είναι οι αγάπες;
Για του αδύναμους;
Για τους ανόητους ,
τους μη προετοιμασμένους;
Για μένα είναι η αγάπη μάτια μου.
Την αδύναμη,
την ανόητη,
την ποτέ προετοιμασμένη!